«Չավին թունելում սպասում էր ինձ․ նրա ասածը տպավորվել է իմ մեջ»․ Արթուր Եդիգարյանի ամենաուշագրավ մտքերը - VNews
Բաժիններ

«Չավին թունելում սպասում էր ինձ․ նրա ասածը տպավորվել է իմ մեջ»․ Արթուր Եդիգարյանի ամենաուշագրավ մտքերը

Արթուր Եդիգարյանը հայկական ֆուտբոլի նախորդ տասնամյակի լավագույն կիսապաշտպաններից մեկն է: Նա անցած տարեվերջին 32 տարեկան հասակում ստիպված էր ավարտել կարիերան, թեև կար տպավորություն, որ ևս մի քանի տարի կարող էր անցկացնել բարձր մակարդակով: Նա իր կարիերայի ընթացքում հիմնականում հանդես է եկել հենակետային կիսապաշտպանի դիրքում: Ուներ գնդակ խլելու, խաղային իրավիճակները «կարդալու» գերազանց ունակություն, տիրապետում էր հեռահար թնդանոթային հարվածների: Եվ ամենակարևորն այն է, որ Եդիգարյանը խաղադաշտում երբեք չէր խնայում իր ուժերը՝ ցուցաբերելով անսահման նվիրվածություն ու համառություն:

Եդիգարյանը 2010-ականների առաջին հատվածի Հայաստանի հավաքականի լավագույն ներկայացուցիչներից էր: Ընդհանուր առմամբ, 42 խաղ է անցկացրել երկրի գլխավոր թիմի կազմում: Ֆուտբոլիստների հենց այդ խումբը ստացավ «Ոսկե սերունդ» ոչ պաշտոնական կոչումը: Այդ հավաքականն էր, որ 2012 թվականին շատ մոտ էր Եվրոյի եզրափակիչ փուլ դուրս գալուն, և որն արժանապատիվ ելույթներ ունեցավ նաև Մունդիալ 2014-ի ընտրական մրցաշարում: Հենակետային գոտում Եդիգարյանի և Կառլեն Մկրտչյանի դուետը բավականին բարձր նշաձող սահմանեց այդ դիրքում հետագայում հանդես եկածների համար:

Ակումբային կարիերան էլ լավ ստացվեց: Հայաստանի 7-ակի չեմպիոն է, 2-ական անգամ նվաճել է երկրի գավաթն ու սուպերգավաթը («Փյունիկի» և «Ալաշկերտի» կազմերում): Խաղացել է արտասահմանյան մի շարք ակումբներում՝ «Պաս Համադան» (Իրան), «Խիմկի» (Ռուսաստան), «Գովեռլա» (Ուկրաինա), «Կայրաթ» (Ղազախստան), «Դինամո Մինսկ» (Բելառուս), «Պրոլետեր Նովի Սադ» (Սերբիա): «Կայրաթի» կազմում դարձել է Ղազախստանի գավաթակիր, «Դինամո Մինսկում»՝ Բելառուսի փոխչեմպիոն: «Դինամոյի» կազմում 2015/16թթ․ մրցաշրջանում մասնակցել է Եվրոպա լիգայի խմբային փուլի մեկ հանդիպման՝ ասպարեզ դուրս գալով իսպանական «Վիլյառեալի» դեմ մրցավեճում: Նրա վերջին ակումբն «Ալաշկերտն» էր: Արդեն անցել է մարզչական գործունեության: Զբաղեցնում է Առաջին խմբի առաջնության «Սևան» ակումբի գլխավոր մարզիչ Արմեն Սանամյանի օգնականի պաշտոնը և պատրաստվում ստանալ մարզչական B կարգի արտոնագիր, հետո անցնել A-ին ու Pro-ին:

Ձեր ուշադրությանն ենք ներկայացնում Եդիգարյանի՝ իր հարցազրույցներում հնչեցրած ամենահետաքրքիր և ամենաուշագրավ մտքերը: Օգտագործվել են հատվածներ VNews․am, «Ֆուտբոլ Պլյուս», «Ֆուտբոլ 365», ArmSport․am, «Հայկական ժամանակ», PanARMENIAN․net, TopSports․am, «Футбольные вести», Tribuna․com, Offside․by պարբերականներին, «Կայրաթի» պաշտոնական կայքին տված հարցազրույցներից, ինչպես նաև մամուլի ասուլիսների ժամանակ հնչեցրած մտքերից:

«Մեր ընտանիքում ֆուտբոլը, կարելի է ասել, ժառանգական է: Պապս՝ Ֆելիքս Վերանյանը, խաղացել է Երևանի «Սպարտակում», մարզել տարբեր թիմեր, կյանքի վերջին տարիներին եղել է Երևանի «Արարատի» մարզիչը: Երբ նա Աբովյանի «Կոտայքի» գլխավոր մարզիչն է եղել, նրա մոտ այդ ժամանակ հանդես են եկել հայրս՝ Գեղամ Եդիգարյանը, և քեռիս՝ Էդուարդ Վերանյանը: Քեռիս 1985-89թթ․ մեծ հաջողությամբ հանդես է եկել «Արարատի» կազմում, 87 խաղում խփել է 10 գոլ: Հորեղբայրս խաղացել է «Արարատում»: Մենք նայում էինք մեծերին ու հասկանում, որ պետք է նույնպես դառնալ ֆուտբոլիստ: Այդպես ես ու եղբայրս՝ Արտակ Եդիգարյանը, նաև քեռուս որդին՝ Խորեն Վերանյանը, սկսեցինք ֆուտբոլով զբաղվել: Դա մեր ճակատագիրն էր»:

«Մեծացել եմ ֆուտբոլային մի այնպիսի ընտանիքում ու մթնոլորտում, որտեղ ֆուտբոլով չհրապուրվել պարզապես անհնար էր: Եվ հետո, «Հանրապետական» մարզադաշտի հարևանությամբ էինք բնակվում, փոքրուց տարբեր հանդիպումներ էի դիտում, և դա էլ իր ներգործությունն ունեցավ ու կանխորոշեց իմ հետագա ճակատագիրը»:

«Միշտ փորձել եմ օրինակ վերցնել իմ պապիկից, որն ինձ առաջինն է ֆուտբոլ խաղալ սովորեցրել: 5 տարեկան էի, երբ նա ինձ տարավ Կիլիկիայի մարզադաշտ, որը հիմա «Փյունիկի» մարզադպրոցն է»:

«Ես և ապագա կինս՝ Գայանեն, դպրոցում միևնույն դասարանում էինք սովորում և վաղուց էինք ծանոթ: Բայց միայն վերջին տարիներին հասկացանք, որ իրար համար ենք ստեղծված: Նշանվեցինք, հաջորդ տարի ամուսնացանք: Նա ինձ շատ է օգնում, որ պարտություններից հետո արագորեն վերականգնվեմ»:

«2004թ․-ին «Փյունիկ-2»-ի կազմում ես խաղում էի Հայաստանի Առաջին խմբի առաջնությունում: «Փյունիկի» գլխավոր մարզիչ Սամվել Պետրոսյանը նկատեց ինձ և վերցրեց առաջին թիմ: Ես այդ ժամանակ էլ խաղում էի կիսապաշտպանությունում: Հետո «Փյունիկը» սկսեց մարզել Արմեն Գյուլբուդաղյանցը, և ես հաստատվեցի այդ դիրքում»:

«Հայրս միշտ դիտողություններ է անում խաղերից հետո, նույնիսկ եթե լավ եմ խաղացել»:

«Երբ նոր էի հանդես գալիս «Փյունիկում», ավագ ընկերներից առավել մոտ էի Կարեն Դոխոյանի հետ, որն ինձ շատ է օգնել ֆուտբոլային գործերում իր օգտակար խորհուրդներով»:

«Առաջին մարզչիս՝ Հովհաննես Ղազանչյանի գլխավորությամբ եմ սովորել ֆուտբոլային այբուբենը, իմ կարիերայում մեծ ներդրում ունի Արմեն Գյուլբուդաղյանցը, որն ինձ սովորեցրել է ամեն ինչ: Մեծ առաջընթաց եմ գրանցել Վարդան Մինասյանի գլխավորությամբ, նա ինձ հնարավորություն ընձեռեց հավաքականի լավագույն ժամանակահատվածում լինել այդ թիմում: Շնորհակալ եմ նաև Աբրահամ Խաշմանյանին ու մյուս բոլոր մարզիչներին, ովքեր կարողացել են օգնել ինձ ֆուտբոլում»:

«Որտեղ էլ հանդես եմ եկել՝ լինի հավաքականում, թե ակումբում, խաղացել եմ սրտով, հոգով, նվիրվել եմ, տվել ամեն ինչ: Ես իմ բնավորությամբ աշխատասեր եմ, հաղթող եմ, երբեք չեմ հանձնվում»:

«Իմ մարզիչները՝ Վարդան Մինասյանը, Արմեն Գյուլբուդաղյանցը, Աբրահամ Խաշմանյանը, իմ մեջ սերմանել են այն, որ եթե կայուն ես խաղում, ապա ամեն ինչ էլ կարող է ստացվել»:

«Ֆուտբոլ խաղալու ժամանակ միշտ հետևել եմ իմ ռեժիմին, բացառել եմ ծխելն ու խմելը: Ես գիրանալու հակում ունեմ, ուստի չէի կարող ռեժիմ չպահել»:

«Պատանեկան հասակում միշտ մեծ համակրանքով եմ վերաբերվել Արթուր Պետրոսյանի ցուցադրած խաղին»:

«Երբ հանդես էի գալիս «Փյունիկում», այն ժամանակվա առաջնության ֆուտբոլիստներն ավելի ուժեղ էին ու ավելի փորձառու, քան այն հատվածում, երբ արտերկրում ելույթներից հետո վերադարձա Հայաստան: Երիտասարդները նրանց կողքին ավելի շուտ էին աճում»:

«Ես նախընտրում եմ տիպիկ անգլիական ֆուտբոլը: Կոշտ պայքարով խաղն ինձ դուր է գալիս: Կարծում եմ, որ իմ խաղաոճը որոշ չափով համապատասխանում է անգլիական ակումբների խաղացողների ոճին»:

«Դիտելով «Մանչեսթեր Յունայթեդի» խաղերը՝ ինքս իմ առջև նպատակ եմ դրել հանդես գալու Անգլիայում: Անգլիական ֆուտբոլը հոգեհարազատ է ինձ: Այնտեղ ամեն ինչ կա՝ արագություն, նվիրվածություն, կիրք»:

«Երազում եմ խաղալ Անգլիայում: Եվ կարևոր չէ՝ Պրեմիեր լիգայո՞ւմ, թե՞ Չեմպիոնշիփում: Երկրորդ դիվիզիոնը նույնպես շատ լավն է: Ես չեմ կարծում, թե բարձրագույն խմբում չխաղալը ցածր է իմ արժանապատվությունից: Ես չեմ հասկանում շատ ֆուտբոլիստների, ովքեր չեն ուզում խաղալ այնտեղ: Վերցրեք 2-րդ Բունդեսլիգան․ այն մի քանի անգամ ուժեղ է Բելառուսի ուժեղագույնների մրցաշարից: Ինչո՞ւ չխաղալ այնտեղ, այն ցատկահարթակ է: Եթե քեզ լավ դրսևորես, կնկատվես»:

«Մարզաշապիկների իմ հավաքածուում ես 103 նմուշ ունեմ: Սիրում էի հավաքել շապիկներ թե՛ հավաքականում, թե՛ ակումբներում ելույթների ժամանակ»:

«Ֆուտբոլիստը պետք է երբեք չհանձնվի, չհիասթափվի, լինի աշխատասեր ու նվիրվի ֆուտբոլին: Ամենակարևորը քո գործը սիրելն է: Եթե սիրում ես քո աշխատանքը, ապա անհնար է արդյունքի չհասնելը»:

«Հայաստանի առաջնությունում հանդես եկող հայ ֆուտբոլիստը պետք է ձգտի նախևառաջ առաջարկ ստանալու եվրոպական միջին մակարդակի առաջնությունից: Եթե իրատես լինենք, ոչ մի հայ խաղացող չի կարող միանգամից բարձրակարգ առաջնությունում խաղալ: Շատ կարևոր է միանգամից մեծ քայլեր չանել, այլ աստիճանաբար զարգանալ»:

«Պետք է կատարելագործվես, որպեսզի տեղափոխվես ավելի բարձրակարգ թիմ, բարելավես ֆինանսական վիճակդ և հասնես քո առավելագույն նպատակներին»:

«Ֆուտբոլը վարձահատույց կլինի քեզ, եթե մարզումների ընթացքում շատ աշխատես և առավելագույնս նվիրվես»:

«Իրենց պրոֆեսիոնալ համարող ֆուտբոլիստները պետք է խաղադաշտում ոչ թե 100, այլ 150 տոկոսով նվիրվեն»:

«Թե՛ հաղթանակներից, թե՛ պարտություններից հետո հոգնածություն ես զգում, չես կարողանում քնել, չունես ախորժակ: Կարևոր է վերլուծել խաղը: Ամենակարևոր խաղը հաջորդն է: Կարևոր է նպատակներ դնել ու առաջ շարժվել»:

«Որտեղ էլ փորձաշրջան եմ անցել, կարողացել եմ տպավորություն գործել մարզիչների վրա: Իհարկե, հասկանում եմ, որ ֆուտբոլում ամեն ինչ հնարավոր է, բայց չէ՞ որ ամեն ինչ քեզնից է կախված՝ ինչպես մարզվել կամ ինչպես խաղալ: Եթե ամեն ինչ կարգին է, ապա մարզիչը միանգամից նկատում է քեզ և հասկանում, որ դու լավ ֆուտբոլիստ ես ու կարող ես ուժեղացնել թիմը»:

«Խաղացածս թիմերից ամենից շատը տպավորել են Ալմաթիի «Կայրաթը» և Մինսկի «Դինամոն»»:

«Ես շատ էի լսել «Կայրաթի» ղեկավար Սովետաևիչ Բորանբաևի մասին: Ինձ ասում էին, որ նա սիրում է ֆուտբոլն ու ամեն ինչ անում է, որ իր ֆուտբոլիստները միայն ֆուտբոլի մասին մտածեն՝ սկսած գնդակներից, վերջացրած մարզաբազայով: Իսկ ես ուզում էի հենց այնպիսի թիմում հայտնվել, որտեղ կարողանայի մարզվել, աշխատել ու ուրիշ ոչնչի մասին չմտածել»:

«Նախկին սերնդի ֆուտբոլիստները՝ Ռոբերտ Արզումանյանը, Հրայր Մկոյանը, Հենրիխ Մխիթարյանը, Կառլեն Մկրտչյանն ու մյուսները, մարզվել են ցեխերի մեջ, մարզումներից հետո լողանալու համար ջուր չի եղել, ոտքով են պարապմունքներից գնացել տուն: Նման վատ պայմաններում այդ տղաները դարձել են լավ ֆուտբոլիստներ, իսկ ներկայիս սերնդի համար ստեղծված է ամեն պայման, որպեսզի այս պատանիները դառնան այդ տղաների արժանի փոխարինողները»:

«Աբրահամ Խաշմանյանը մաքսիմալիստ է, նա յուրաքանչյուր խաղում մեզնից առավելագույնն է պահանջում: Ամեն պարտություն մեծ ցավով է ընդունում: Մենք նույնպես շատ ծանր ենք տանում, բայց նա ավելի ցավագին է տանում: Միշտ ասում է․ «Պետք է առավելագույնը ներդնես խաղերի ժամանակ, որպեսզի ֆուտբոլն էլ քեզ վարձահատույց լինի ու կարողանաս արդյունքի հասնել»»:

«Վլադիմիր Վայսը լավագույն մարզիչներից է, որի հետ ես բախտ եմ ունեցել աշխատելու: Նա միշտ ասում էր․ «Իմ հերը հայերն անիծեցին»: Սլովակիայի հավաքականի գլխավոր մարզչի պաշտոնում նա 2 անգամ պարտություն է կրել Հայաստանի ընտրանուց: Հիշում եմ, որ նրա ծննդյան 50-ամյակի օրը «Կայրաթով» խաղում էինք Կարագանդայի «Շախտյորի» հետ: Մենք հաղթում էինք 3-0 հաշվով, ես էլ գոլ էի խփել, հետո փոխարինվեցի: «Շախտյորի» կազմում փոխարինման մտավ Գևորգ Ղազարյանն ու 2 գոլային փոխանցում կատարեց: Հանդիպումն ավարտվեց 3-3 հաշվով: Խաղից հետո պետք է նշեինք Վայսի 50-ամյակը: Նա բաժակը վերցրեց ու ասաց․ «Էլի հայերը հարամ արեցին»:

«Վայսը միշտ ասում է, որ ֆուտբոլիստն առաջին հերթին պետք է լավ մարդ լինի: Դա կարևոր է»:

«Չէի ասի, թե Եվրոպա լիգայի խմբային փուլի հանդիպումները հավաքականի խաղերի նման էին, բայց նույնպես շատ կարևոր մրցավեճեր էին: Հավաքականը լրիվ այլ մակարդակ է: Չնայած «Վիլյառեալի» հետ խաղից ստացա նույն տպավորությունը, ինչ Երևանում Իսպանիայի հավաքականի հետ հանդիպումից, երբ պարտվեցինք 1-2 հաշվով»:

«Ֆուտբոլիստը միշտ պետք է պատրաստ լինի խաղալու ցանկացած դիրքում, նույնիսկ դարպասապահի դերում»:

«Ես մեղքն առաջին հերթին միշտ իմ մեջ եմ փնտրում, որովհետև չեմ սիրում անհաջողությունները բարդել մարզիչների կամ ուրիշների վրա»:

«Ֆուտբոլում ամենագլխավորը կայունությունն է»:

«Եթե ֆուտբոլիստ չլինեի, երևի ատամնաբույժ կդառնայի․ շատ եմ սիրում այդ մասնագիտությունը»:

«Լրագրողները ֆուտբոլում մեծ դերակատարում ունեն»:

«Ավարտեցի կարիերաս ոչ այնպես, ինչպես կցանկանայի: «Ալաշկերտը» պատրաստվում էր խզել ինձ հետ պայմանագիրը, բայց նրանց բացատրեցի, որ իրավունք չունեմ մեկ մրցաշրջանում երրորդ թիմում հանդես գալ, և եթե հնարավորություն կա, մնամ այնտեղ: Բագրատ Նավոյանն ինձ առաջարկեց 6 ամիս աշխատել որպես մարզիչ, ինչից հետո պարզ կլիներ ճակատագիրս: Համաձայնեցի ու խզեցի պայմանագիրս: Բայց մի քանի ժամ անց զանգեցին և առաջարկեցին ծիծաղելի գումարով շարունակել խաղալ թիմում: Ասացի, որ նրանք իրենց խոսքի տերը չեն ու անջատեցի հեռախոսը»:

«Նվաճած բոլոր տիտղոսներն էլ առանձնահատուկ են: Երբ ավարտում ես կարիերադ, և մարդիկ ուսումնասիրում են քո անցած ճանապարհը, առաջին հերթին աչքի են անցկացնում այն, թե ինչ տիտղոսներ ես նվաճել»:

«Պետք է անընդհատ աշխատել: Ֆուտբոլում չի կարող այնպես լինել, որ չաշխատես, ամեն օր չմարզվես, ամբողջությամբ չնվիրվես ու օրերից մի օր հայտնվես Մադրիդի «Ռեալում»: Հաջողությունները քրտնաջան աշխատանքի արդյունք են»:

«Հենրիխ Մխիթարյանի հետ միշտ եմ շփվում: Խաղերից հետո զանգահարում ենք իրար, քննարկում: Հայաստանում նրան սիրում են ու հարգում: Շատ հասարակ մարդ է: Երկրորդը, ում երկրում սիրում են, Ռոման Բերեզովսկին է»:

«Լավ է, երբ հասկանում ես, որ թիմում քո դիրքի համար ունես մրցակից: Դա օգնում է, որ որքան հնարավոր է շահագրգռված լինես և մարզումների ժամանակ քրտնաջան աշխատես, որ տեղդ չզիջես մյուսներին»:

«Հայաստանի Բարձրագույն խմբում պետք է լինի լեգեոներների սահմանափակում: Խաղադաշտում պետք է գերիշխեն հայ ֆուտբոլիստները: Առաջին խմբում չպետք է թույլատրվի, որ հանդես գան արտասահմանցի խաղացողներ, այլապես մեր հայ երիտասարդ ֆուտբոլիստները մնում են ստվերում»:

«Հայ ֆուտբոլիստներին Հայաստանում տեղ չեն տալիս: Մենք մեզ այստեղ լեգեոներ ենք զգում: 8 տարի խաղացել եմ արտերկրում, ինձ այնքան լեգեոներ չեմ զգացել, որքան այստեղ՝ վերջին 2 տարում»:

«Հայաստանում շատ թիմեր կան, որտեղ ֆուտբոլիստների պայմանագրերը պրոֆեսիոնալ չեն: Այդ դեպքում ակումբներն ինչ կուզեն՝ կանեն, երբ կուզեն, կխզեն համաձայնագիրը, երբ կուզեն, քեզ կհանեն, կուզեն՝ փողերը չեն տա: Այդ պատճառով դու պաշտպանված չես: Խորհուրդ եմ տալիս բոլոր հայ ֆուտբոլիստներին ու մարզիչներին, որ ունենան պրոֆեսիոնալ պայմանագրեր»:

«7 տարուց ավելի խաղացել եմ արտասահմանում: Բոլոր երկրներում առաջնությունների մակարդակները տարբերվում են Հայաստանի առաջնության մակարդակից: Դրսում խաղալն ավելի դժվար է, ֆուտբոլիստներն ավելի բարձրակարգ են, ուստի չես էլ կարող առաջընթաց չգրանցել: Արտասահմանում այդքան տարի խաղալը մեծ փորձություն է»:

«Փորձն այն է, երբ գրեթե միշտ կայուն խաղ ես ցուցադրում: Չի լինում այնպես, որ մեկ խաղ լավ խաղաս, մեկ խաղ՝ վատ, ինչպես բնորոշ է երիտասարդներին: Միշտ լինում ես բարձր մակարդակի վրա»:

«Ինձ դուր է գալիս թե՛ մեծ, թե՛ սեղանի թենիսը: Երբ միանում եմ Հայաստանի հավաքականի հավաքներին, Ռոման Բերեզովսկու հետ միշտ թենիս եմ խաղում: Չեմ կարող ասել, թե նա պրոֆեսիոնալ է, բայց լավ է խաղում»:

«Արաս Օզբիլիսը մեր Լիոնել Մեսին է»։

«Երիտասարդական հավաքականում ամենահիշարժան և անմոռանալի խաղը եղել է 2008 թվականի օգոստոսի 20-ին Երևանում Թուրքիայի ընտրանու դեմ կայացած հանդիպումը, երբ նրանց նկատմամբ 2-1 հաշվով պատմական հաղթանակ տոնեցինք»:

«Խաղադաշտում ինձ ամենից շատ տպավորած ֆուտբոլիստներն են Չավին, Ինիեստան ու Ֆաբրեգասը: Ես խաղացել եմ Գերմանիայի, Պորտուգալիայի, Իտալիայի հավաքականների դեմ, բայց նման ֆուտբոլիստների չեմ հանդիպել: Կնշեմ նաև Անդրեա Պիռլոյին, նա էլ տիեզերական մակարդակի ֆուտբոլիստ էր»:

(ԵՎՐՈ 2012-ի վիճակահանությունը մեկնաբանելիս) «Սա եզրափակիչ փուլ դուրս գալու եզակի հնարավորություն է: Եթե այս անգամ դա չանենք, մեզ կարող է նման շանս այլևս չընձեռվել»:

«Հայաստան – Իսպանիա խաղի առաջին կեսից հետո խնդրեցի Չավիին հանդիպումից հետո փոխանակվել շապիկներով: Երբ խաղն ավարտվեց, մենք շարժվեցինք երկրպագուների կողմը՝ նրանց աջակցության համար շնորհակալություն հայտնելու, երբ վերադարձանք, Չավին արդեն խաղադաշտում չէր: Գնում էի հանդերձարան ու թունելում տեսա Չավիին, որը սպասում էր ինձ: Դա Չավին էր, աշխարհի լավագույն ֆուտբոլիստներից մեկը: Այդ ես պետք է գնայի ու սպասեի նրան, ոչ թե նա ինձ, բայց նա սպասեց, հանձնեց իր մարզաշապիկն ու ասաց․ «Հաջողություն եմ մաղթում, դու կարող ես լավ ֆուտբոլիստ դառնալ»: Դա տպավորվել է իմ մեջ: Մենք գրկախառնվեցինք, ու ես շնորհակալություն հայտնեցի»:

«Մարկո Ռոյսին վնասվածք հասցնելու որևէ միտում չեմ ունեցել, դա պարզապես ֆուտբոլային դրվագ էր: Խլում էի գնդակը, իսկ Ռոյսը սխալ դրեց ոտքն ու ընկավ: Հենրիխ Մխիթարյանի միջոցով շփում եղել է Ռոյսի հետ: Նա էլ ասել է, որ ֆուտբոլային դրվագ է եղել ու որևէ միտում իմ արարքում չի տեսել: Նա ըմբռնումով է մոտենում կատարվածին: Ինքս էլ չէի ցանկանում, որ նման բան լիներ, որովհետև հետո Գերմանիայի հավաքականը դարձավ աշխարհի չեմպիոն, իսկ Մարկո Ռոյսը՝ ոչ»:

«Հավաքականի այն կազմը բացառիկ էր, որովհետև բոլոր տղաները լավ մարզավիճակում էին, բոլորն ուզում էին լավ խաղալ, հաղթանակներ տոնել, որպեսզի տեղափոխվեին արտերկիր ու իրենց այնտեղ դրսևորեին: Մենք խաղադաշտում մեկ օրգանիզմ էինք, մտածում էինք մի մարդու պես: Վարդան Մինասյանն ու իր մարզչական շտաբը կարողանում էին համախմբել մեզ: Նրանք գտել էին մեր հավաքականի բոլոր ֆուտբոլիստների լավ կողմերը, հաղթանակի բանալին»:

«Հավաքականում հանդես եկած բոլոր ֆուտբոլիստներն էլ ինձ հետ համակարծիք կլինեն, որ ազգային ընտրանու կազմում խաղալը մեծ նշանակություն ունի ակումբային ֆուտբոլում հաջողություններ գրանցելու հարցում: Մեր սերնդին 90 տոկոսով հենց հավաքականն է օգնել, որ առաջ ենք գնացել»:

«Վարդան Մինասյանին հաջողվել էր ստեղծել մրցունակ հավաքական, յուրաքանչյուր դիրքի համար 2 հավասարազոր ֆուտբոլիստ էր պայքարում: Մրցակցություն կար ցանկացած խաղային դիրքում: Օրինակ՝ Յուրա Մովսիսյանին փոխարինում էր Արթուր Սարկիսովը և գոլեր էր խփում: Դրանից խաղի որակը չէր ընկնում»:

«Մինասյանն այն մարզիչն է, որի համար նշանակություն չունի՝ առաջնության խաղ է, գավաթի, թե այլ մրցաշարի․ նա մի ձև է մոտիվացնում ֆուտբոլիստներին ու հոգեբանորեն պատրաստում թիմին: Եվ ամենակարևոր գործոններից է այն, որ նրա բոլոր թիմերը խաղում են հավասարակշռված ֆուտբոլ՝ և՛ պաշտպանությունում, և՛ հարձակման գծում»:

«Այն ժամանակվա հավաքականի բոլոր ֆուտբոլիստներն իրենց ակումբներում կայուն խաղում էին, և դա ամենակարևորն էր: Ներկայիս ընտրանու տղաներն իրենց թիմերում այդքան էլ շատ խաղային պրակտիկա չունեն: Մարզչի համար դա արդեն խնդիր է, քանի որ չի ունենում ընտրության լայն հնարավորություն»:

«Ես ու Կառլեն Մկրտչյանը համապատասխանում էինք Մինասյանի խաղաոճին: Նրան պետք էին նման ֆուտբոլիստներ, որպեսզի մենք «քանդեինք» մրցակցի գրոհները, իսկ Հենրիխը, Արասը, Գևորգն ու Յուրան ստեղծագործեին: Մինասյանը մեզ հանձնարարում էր, որ պետք է խոչընդոտեինք մրցակցի գրոհը և գնդակը փոխանցեինք նրանց»:

«Մեր պաշտպանության ամենահզոր ֆուտբոլիստը Ռոբերտ Արզումանյանն էր»:

«Ազգային հավաքականում անցկացրած խաղերից ամենահիշարժանը Մակեդոնիայի հավաքականի նկատմամբ տարած 4-1 հաշվով հաղթանակն է: Այդ ժամանակ մենք լավ հնարավորություն ունեինք դուրս գալու Եվրոյի եզրափակիչ փուլ: Նման մթնոլորտ, նման ոգևորություն երբեք չի եղել: Խաղից հետո երկրպագուները շտապել էին հրապարակ, փակել էին փողոցներն ու տոնում էին»:

«Հավաքականն ազգի թիմն է, անհատներինը կամ մի հոգունը չէ: Երբ խաղում ես երկրիդ զինանշանը կրծքիդ, ապա պետք է ամեն ինչ տաս դրա համար: Հավաքականն իմ կյանքն է»:

«Մենք արժանի էինք Եվրոպայի առաջնության եզրափակիչ փուլին մասնակցելուն»:

«Երբեք չեմ սիրում բավարարվել ձեռք բերածով և երբեք չեմ դադարում կատարելագործվելու մասին մտածել»:

«Երիտասարդներին խորհուրդ կտամ, որ ավելի շատ գնդակով խաղան, քան հեռախոսներով ու պլանշետներով»:

«Ես չհանձնվող մարդկանցից եմ: Դաշտում եղել եմ նվիրվող, աշխատասեր, այդպիսին կլինեմ նաև մարզչական գործունեությանս մեջ»:

Ավելի վաղ ձեր ուշադրությանն էինք ներկայացրել նաև Մարկոս ՊիզելիիՅուրա ՄովսիսյանիԱրաս ՕզբիլիսիՌոբերտ ԱրզումանյանիԳևորգ Ղազարյանի, Կամո Հովհաննիսյանի և Էդգար Մալաքյանի հնչեցրած ամենաուշագրավ մտքերը:

Հայաստանի հավաքականի վերջին նորությունները

Միացի՛ր հայկական ամենասպորտային Instagram-ին:


Խոակին Կապառոս.«Կցանկանայի, որպեսզի մեր թիմերում ավելի շատ հայ ֆուտբոլիստներ խաղային»

Վարազդատ Հարոյանը շուտով խաղադաշտ վերադառնալու հույս է հայտնել

Կարապետյան․ «Յուրգեն Կլոպը Հայաստանի հավաքականի համար իդեալական մարզիչ կլիներ»

Արմեն Շահգելդյանը՝ Հայաստան – Մակեդոնիա 1995թ․ կայացած խաղի մասին (տեսանյութ)

Մխիթարյան․ «Համաձայն չեմ, թե մենք թույլ ենք թիմային մարզաձևերից»

«Արշակ Կորյանը ընդունել է Հայաստանի հավաքականի հրավերը, Բայրամյանը մտածելու ժամանակ է խնդրել». Նոբել Առուստամյան

Bleacher Report-ը տեսանյութ է ներկայացրել, որտեղ Սարկիսովը գրավում է Յուրչենկոյի դարպասը (տեսանյութ)

Բալեկյանը մինչ օրս սխալ է օգտագործվել հավաքականում․ Որոնք են Նորբերտոյի լավագույն խաղային որակները

Սողոմոնյան. «Ուժեղ լեգեոներներ այլևս շատ չեն լինի, հույս ենք դնելու մեր երիտասարդ ֆուտբոլիստների վրա»

Կապառոս. «Իմ նպատակը Հայաստանի հավաքականին մինչև Քաթար հասցնելն է»

Հենրիխ Մխիթարյանն ուղիղ եթերում կապ կհաստատի Հայաստանի տարբեր գյուղերի երիտասարդների հետ

Կարապետյանը՝ Բոնուչիի հետ զրույցի, Մխիթարյանին «Սոչի» բերելու ու իր նոր պայմանագրի մասին

Էրիկ Վարդանյանն ասել է՝ երբ կկարողանա վերադառնալ նորմալ մարզումներին

Հայաստանի հավաքականի 2 նախկին ֆուտբոլիստ տեղ է գտել «Զենիթի» ներկայացրած խորհրդանշական հավաքականում

Հարոյանն ասել է՝ որն է մրցաշրջանը շարունակելու ամենահարմար ժամանակահատվածը

Վարազդատ Հարոյանն ասել է՝ ով է պաշտպաններից իր համար օրինակ հանդիսացել