Արամ Պաչյանն ասում է... - VNews

Արամ Պաչյանն ասում է…

պաչյան1 - Արամ Պաչյանն ասում է...

Արամ Պաչյանը ժամանակակից արձակագիրների մեջ տարբերվում է ուրույն ձեռագրով և ոճով: Նա ժամանակակից գրականություն բերեց մենության ու իրականության սահմանագծի նուրբ երանգներ: Նրա տողերում հաճախ կգտնենք ինքն իրեն փնտրող, երբեմն իրենից ու իր գոյությունից գլուխ չհանող մեկին, որը սիրում է մի տեսակ ուրիշ. տարօրինակ, ցնորված և ինքնամոռաց…

Մենք առանձնացրել ենք մի քանի ուշադրության արժանի տողեր Պաչյանի «Օվկիանոս»  պատմվածքների և էսսեների ժողովածուից:

 

  • ԲԱՐԵՎ, ԴՈՒ ԳԻԺ ԵՍ…

 

  • Իրական արվեստագետի վերջնական երազանքը ազնվորեն կեղծ ազնվության դեմ ապստամբությունն է, դրա վերջնական ոչնչացումը՝ որպես կատարյալ գեղեցկության հասնելու վտանգավոր արար:

 

  • Ռոբինզոնը միակ հերոսն էր, որ ցույց տվեց ինձ իմ կյանքը վերագտնելու աշխարհի վերջին տեղը՝ մենությունը…

 

  • Դեֆոն իր հերոսին դուրս մղեց քաղաքակրթությունից, որպեսզի նա առաջին անգամ իսկապես տեսնի ու նկարագրի աշխարհը…

 

  • Աստված ևս իրավունք ունի ժամանակ առ ժամանակ գայթակղվելու, ընկնելու դեպրեսիայի մեջ, տարվելու խոհա-փիլիսոփայական զեղումներով և, իհարկե, նշումների համար առանձնանալու ամենալուռ սենյակում:

 

  • Քնեցի, արթնացա, քնեցի, արթնացա. խղճուկ կյանք:

 

  • Ամնե տարի՝ հունվար ամսին, ես շարունակում եմ պահպանել ավանդույթը՝ այրում եմ օրագիրս:

 

  • Ես լրացված օրագիրս վառում եմ՝ ինքս ինձ նորից հանդիպելու համար, ինքս ինձ կրկնելու հավանականությունը մերժելու համար:

 

  • Օրագիրը սեփական ես-ի դեմ ապստամբելու վերջին փորձն է:

 

  • Հանկարծ հասկանում եմ, որ մնացել եմ հեռվում, որ հեռուն երբեք չի եղել, ու չի լինելու, որ ձայները՝ պարզապես հիշողություններ են, որոնք չեն լսվելու:

 

  • Եվ քանի որ լռում էր, ոչ ոքի պետք չէր, և քանի որ ոչ ոքի պետք չէր, նոր աշխարհ էր հորինում:

 

  • Գիտեմ էնքա՜ն ծեծված բան կա քեզանից դժգոհելու, ամենակեղտոտ բառերը քեզ ասելու մեջ, բայց ի՞նչ անեմ, մամ, ես ոչ ֆուտբոլ նայել եմ սիրում, ոչ էլ շախմատ խաղալ:

 

  • Մա՛մ, ես ոչ մի բան կուլ չեմ տվել, ուղղակի չեմ կերել…

 

  • Դու հեռացել էիր մաքուր, հետևիցդ ոչ մի հետք չթողնելով, ինչպես հեռանում են նրանք, ովքեր դեռ չեն ծնվել:

 

  • Մեղմ ժպտալով՝ դու երազանքներ էիր բաժանում ու ասում էիր, որ երազանքներն ինքդ ես թխել՝ մեջը լցրել չամիչ, ալյուր, շաքարավազ, թռչնի ազատություն, ժպտախոս ու էլի շատ-շատ բաներ, որոնց բաղադրատոմսերը համառ քրմի պես ստեղծել էիր տարիներ ի վեր:

 

  • Սպասումը հաճույքից գնալով ցավի է վերածվում…

 

  • Ձեռքը հիշողության շոշափելիքն է… Ձեռքն է միակը, որին երևակայությունը հասանելի է. հրաշքն՝ իրական:

 

  • Վախը, որ հիվանդությունից կմահանամ, խաղաղվեց իմ իմ ներսում, որովհետև ինձ հաջողվեց ստեղծել նոր մահ:

 

  • Ես կարդացողից վերածվել եմ էջողի…

 

  • Ես գրքերում վերադառնում եմ իմ սիրելի հատվածներին՝ անհետանալով կյանքի ամբողջական պատկերի մեջ:

 

  • Մահն անտարբերություն է սիրում…

 

  • Բանալին կողպեքի մեջ պտտվում էր, ինչպես մերկ մարմինը տաքուկ անկողնում:

 

  • Ես դատարկությունը կահավորում եմ շինծու իմաստներով:

Լուսանկարը՝ hetq.am

Կարդացեք նաև՝

 

 

 


Արամ Պաչյանի մասին Mirror-Spectator անգլալեզու հայկական շաբաթաթերում

Փաստեր Արամ Պաչյանի մասին, Արամ Պաչյանի կյանքից

QUIZ. Ժամանակակից արձակ

Փոքրիկ իշխանի մտքերը [աշխարհի ամենաբարի փիլիսոփան]

Արամ Պաչյան. «Օրագիրը սեփական ես-ի դեմ ապստամբելու վերջին փորձն է»…

Ակսել Բակունցն ասել է․․․

Սիրադեղյան արձակագիրը…

Մի շնչով «ապրած տարիներ»…Վարդգես Պետրոսյան

«Ուրախ ավտոբուսն» ասում է…

Օշոն ասել է․․․

Ջ.Ռ.Ռ Թոլքինն ասում է…

Նապոլեոն Բոնապարտն ասում է…

«Լոլիտան» ասում է…

Պուշկինն ասում է…

Էլվիս Փրեսլին ասում է…

Արթուր Միլլեր` «Պիեսներ». Մեջբերումներ