Այն, ինչ պետք է իմանալ «Ոսկե ծիրան» կինոփառատոնի հատուկ հյուր Կառլոս Ռեյգադասի մասին - VNews

Այն, ինչ պետք է իմանալ «Ոսկե ծիրան» կինոփառատոնի հատուկ հյուր Կառլոս Ռեյգադասի մասին

«Ոսկե Ծիրան» 16-րդ միջազգային կինոփառատոնի մեկնարկին բան չի մնացել: Հուլիսի 7-14-ը բոլորս ապրելու և շնչելու ենք կինոյով, մեզ կինոյի հերոսներ ու հերոսուհիներ ենք զգալու, հանդիպելու ենք հետաքրքիր մարդկանց և նոր գիտելիքներ ենք ձեռք բերելու: Փառատոնի կազմակերպիչները խոստովանում են, որ յուրաքանչյուր ոք, ելնելով իր նախասիրությունների շրջանակից կգտնի իր միջոցառումը և ֆիլմը:
Հաճելի անակնկալների թվին ավելանում է ևս մեկը՝ այս տարի փառատոնի հատուկ հյուրն է «Ոսկե արմավենու» դափնեկիր մեքսիկացի վարպետ Կառլոս Ռեյգադասը:

Ռեյգադասը ծնվել է 1971 թ. հոկտեմբերի 10-ին Մեխիկոյում, Մեքսիկա: Ի սկզբանե կինեմատոգրաֆի հետ ոչ մի կապ չունեցող Ռեյգադասը Մեխիկոյում իրավագիտություն էր ուսումնասիրում, իսկ ավելի ուշ զբաղվում նաև դիվանագիտությամբ Լոնդոնում և Բրյուսելում:

1987 թ. Ռեյգադասը հետաքրքրվում էր կինեմատոգրաֆով: Ընդգծենք, որ այս հարցում մեծ էր ռուս հանճարեղ ռեժիսոր Անդրեյ Տարկովսկու ներդրումը, որը մեկ տարի առաջ էր կյանքից հեռացել: Ռեյգադասի՝ ապագա անելիքների վերաբերյալ պատկերացումներն արդեն ձևավորվել էին. նա պետք է ստեղծի իր իսկ ֆիլմերը, և դրանցում պետք է ներդնի իր սեփական հույզներն ու մտահոգությունները:

Էքզիստենցիալիզմի կրող Կառլոս Ռեյգադասն առաջին անգամ հանդիսատեսին է ներկայանում 1997 թ. իր “Maxhumain” կարճամետրաժ ֆիլմով, որը ցուցադրվում է Բելգիայում:

Երկու տարի անց Ռեյգադասը սկսում է աշխատել իր առաջին լիամետրաժ՝ «Ճապոնիա» (“Japónֆիլմի վրա, որը հանրության դատին է հանձնում 2001 թ.:

Ֆիլմը մասնակցել է մի քանի հեղինակավոր կինոփառատոնների, որոնցից է Ռոտերդամի միջազգային կինոփառատոնը, այնուհետը՝ Կաննի կինոփառատոնը: Ժյուրին ըստ արժանվույն է գնահատում հեռանկարային ռեժիսորին և Ռեյգադասն արժանանում է «Ոսկե տեսախցիկ» մրցանակի: Փառատոններն այսքանով չեն սահմանափակվում և շատ շուտով ֆիլմը ցուցադրվում է նաև Հավանայի կինոփառատոնի շրջանակում:

Ֆիլմի կենտրոնում մի նկարիչ է, որը կյանքից հիասթափված լքում է Մեխիկոն և հաստատվում սարերում, որպեսզի վայելի լռությունը, իսկ այնուհետև վերջ տա կյանքին: Այստեղ նա ապաստան է գտնում մի հնդկացի այրու տանը: Կնոջ բարությունը և մարդասիրությունը, կասկած են սերմանում տղամարդու սրտում, բնության կախարդական գեղեցկությունն էլ իր հերթին ստիպում է նրան կասկածի տակ դնել մահանալու մասին նրա մտադրությունը: Շուտով նա կհասկանա, որ կյանքը ֆանտաստիկ է, իսկ ապրելը՝ բաղձալի, այնքա՜ն բաղձալի:

Շատ կինոքննադատներ այս ֆիլմից հետո հանգեցին այն կարծիքին, որ Ռեյգադասը հեղափոխեց մեքսիկական կինոն:

Թեպետ, այն անվանակոչվել է Ճապոնիայի անունով, երկրի հետ բացարձակապես կապ չունի. իրադարձությունները տեղի են ունենում Իդալգո նահանգում:

2005 թ. էկրաններ է բարձրանում «Ճակատամարտ երկնքում» (“Batalla en el cielo”) ֆիլմը, որը կինոքննադատներին բաժանում է երկու մասին՝ ոմանք հավանեցին, իսկ ոմանք էլ հողին հավասարեցրին այն:

Սյուժեն զարգանում է գլխավոր հերոսի՝ Մարկոսի շուրջ, որի կյանքում ճգնաժամային շրջան է այն բանից հետո, երբ երեխան, որին նա և կինն առևանգել էին փրկագին պահանջելու նպատակով, մահանում է: Ճահճի պես դեպրեսիան կլանում է Մարկոսին և հասնում իր գագաթնակետին, երբ հերոսը սպանում է իր գործատուի աղջկան, որը հորից գաղտնի մարմնավաճառությամբ էր զբաղվում և Մարկոսին «բախտ էր վիճակվել» օգտվել նրա ծառայություններից: Խղճի խայթը հանգիստ չի տալիս Մարկոսին, և նա, մեղքերը քավելու նպատակով, ուխտագնացության է ուղևորվում:

Եվս 2 տարի անց՝ 2007 թ. Ռեյգադասը ներկայանում է «Լուռ լույսը» (“Stellet Licht“) ֆիլմով:

Ֆիլմը մենոնիտների (աղանդավոր) մասին է, որոնք վաղուց է ինչ հաստատվել էին Մեքսիկայում: Նրանք կարողացել են պահել իրենց էթնիկ մաքրությունը, քանի որ նրանց հավատքն արգելում է կրոնական այլ համոզմունքների տեր մարդկանց հետ կապերը, բայց գլխավոր հերոսը՝ Յոհանն այնքան է տարվել Մարիանայով, որ նրա համար չկա ոչ մի արգելք:

Կաննի կինոփառատոնում ֆիլմն արժանացավ Ժյուրիի մրցանակի:

Ֆիլմը որոշ ընդհանրություններ ունի Կառլ Թեոդոր Դրեյերի 1955 թ. «Բառը» (“Ordet”) ֆիլմի հետ, և թեպետ Ռեյգադասի գործը ռիմեյք չէ, այնուամենայնիվ, այն շատ մեծ ազդեցություն է կրել Դրեյերի գործից:

Վարպետ Մարտին Սկորսեզեն այն «Զարմանահրաշ և չափազանց հուզիչ գործ» է անվանել:

Ռեյգադասի հաջորդ ուշագրավ գործը «Լույս խավարից հետո» (“Post Tenebras Lux“)  կիսով չափ կենսագրական ֆիլմն է: «Զգացմունքները, հիշողությունները, երազանքները, հույզերը և հույսերը, իմ կյանքից որոշ փաստեր կտեսնեք ֆիլմում»,- ասել է Ռեյգադասը:
Նկարահանումներն անց են կացվել Բելգիայում, Մեծ Բրիտանիայում, Իսպանիայում և Մեքսիկայում:

Գլխավոր հերոսներ Խուանը և Նատալիան ծնունդով Մեքսիկայից են, սակայն արդեն երկար ժամանակ է՝ ապրում են Եվրոպայում: Գալիս է մի պահ, երբ նրանց մոտ ակունքներին վերադառնալու ցանկություն է առաջանում, և լքելով Եվրոպան նրանք հաստատվում  են հարազատ Մեքսիկայում: Այստեղ՝ սարերի և վայրի բնության գրկում նրանք հույս ունեն նորից ձեռք բերել ներդաշնակությունը և վանել վատ մտքերը: Ամուսինները դիմում են տեղացի բանվորների ծառայությանը, որպեսզի նրանք կարգի բերեն իրենց տունը: Առաջին հայացքից բոլորովին անծանոթ մարդկանց թվում է նաև նրանց թշնամին…

2012 թ. Ռեյգադասն արժանացավ «Ոսկե արմավենու»՝ «Լավագույն ռեժիսոր» անվանակարգում:

Ռեյգադասի վերջին աղմկահարույց ֆիլմը «Մեր ժամանակը» (“Nuestro tiempo“) գործն է, որտեղ գլխավոր դերում ինքը ռեժիսորն է և նրա կինը՝ Նատալիա Լոպեսը:
Ֆիլմը գրող Խուանի և նրա կնոջ՝ ուսուցչուհի Էսթերի փոխհարաբերությունների մասին է: Ամուսինները հաստատվել են գյուղում, հույս ունենալով, որ կփախչեն մայրաքաղաքի աժիոտաժից, բայց ինքդ քեզնից չես փախչի, այնպես չէ՞:

Այստեղ նրանք զբաղվում են ագարակի գործերով և հոգ տանում իրենց որդիների մասին: Էսթերը, պարբերաբար մայրաքաղաք է գնում իր սիրեկաններին հանդիպելու և կյանքում բազմազանություն մտցնելու նպատակով, իսկ  ամուսինը գիտի այդ մասին և համակերպվել է դրա հետ: Վերջինս այնքան է սիրում կնոջը, որ մի կողմ դնելով հպարտությունը, ազատ է դարձնում իրենց հարաբերությունները: Կնոջ սիրելի «զբաղմունքն» առաջվա նման չի վիրավորում Խուանի ինքնասիրությունը, բայց հայտնվում է Ֆիլը և հերոսները բախվում են ամուսնալուծության վտանգին:

Այսօր Ռեյգադասը համարվում է մեքսիկական կինեմատոգրաֆի երրորդ ալիքի ամենավառ ներկայացուցիչը, և իր ֆիլմերով փորձում է բարձրացնել մարդկային հարաբերությունների ամենանուրբ խնդիրները, ներթափանցել հերոսների կյանք և ուսումնասիրել նրանց ներքնաշխարհը՝ սիրո, տառապանքի, մահվան միջոցով, ինչպես նաև փորձել գտնել կյանքի իմաստը, ինչը համաձայնվեք, որ բարդ, շատ բարդ խնդիր է:
Ռեժիսորը սիրում է աշխատել ոչ պրոֆեսիոնալ դերասան-դերասանուհիների հետ և վստահ է, որ նրանք ևս կարող են հեշտությամբ կյանքի կոչել այն բոլոր տեսարանները, որոնք պահանջում են թե՛ ֆիզիկական, և թե՛ էմոցիոնալ ծանրաբեռնվածություն:
Դերասանի և ռեժիսորի հարաբերություններն էլ նա նկարագրում է որպես ամբողջությամբ վստահության վրա հիմնված արկածներ:

«Պատկերացրու, որ ես ալպինիստ եմ և հրավիրում եմ քեզ ինձ հետ բարձրանալ Էվերեստը: Ես քեզ ասում եմ, որ երկու անգամ բարձրացել եմ, և որ ռիսկեր կան, իհարկե՛ կան. դու կարող ես հարված ստանալ, ընկնել կամ մեռնել: Դու պետք է որոշես՝ կգաս ինձ հետ, թե ոչ: Այսքանը», -ասում է Կառլոս Ռեյգադասը և «մագլցում» Էվերեստը:

Մեզ մնում է սպասել և անհատապես զրուցել սիրելի ռեժիսորի հետ:

տես նաև՝Զրուցեցինք «Ոսկե ծիրան» կինոփառատոնի տնօրեն Հասմիկ Հովհաննիսյանի հետ

 


5 կարևոր պատերազմական ֆիլմ, որոնք անպայման պետք է դիտել

Թոփ 5 ֆիլմեր՝ իսկական սեր ու սեքս

#BlackLivesMatter. 5 ֆիլմ ռասիզմի մասին

Հպարտանալու առիթ. հայ ռեժիսորի ֆիլմն՝ Կաննի կինոփառատոնում

Ալմոդովարից բացի. իսպանական կինոյի ևս 5 կարևորագույն ֆիլմ

Ինչ դիտել, երբ սիրտդ ուզում է ճամփորդել. «Ճամփեզրերին»

Լավ ֆիլմեր, որոնց մասին ոչ ոք չի խոսում. բրիտանական «Վերա Դրեյքը»

Կինոքննադատները խորհուրդ են տալիս. [Ամստերդամից Կեյս Դրիսենը]

Ալմոդովարից բացի. իսպանական կինոյի կարևորագույն 5 ֆիլմ

Լավ ֆիլմեր, որոնց մասին ոչ ոք չի խոսում. ֆրանսիական «Խնամակալությունը»

Կինոքննադատները խորհուրդ են տալիս. [Ցյուրիխից բրազիլացի Ումբերտո Մուրեյրան]

Հին դրամապանակում մաշված թղթի կտորի վրա 20 տարի ապրած ֆիլմացանկ

Իլյա Խրժանովսկու «Դաու» մեգամասշտաբային նախագիծը ապրիլին հասանելի կլինի համացանցում

Ինչ դիտել տանը. Հայաո Միյաձակիի մասին պատմող նոր վավերագրական ֆիլմը

Կարանտինային նորաձևություն. ռետրո պենյուարներից մինչև պինգվիններով պիժամա

Քվենտին Տարանտինոն սկսել է ակտիվ զբաղվել ֆիլմերի գրախոսականներ գրելով