Կյանքն ըստ Կաֆկայի - VNews
    • Մշակույթ Vnews

      Մշակութային նորություններ Հայաստանից և աշխարհից

Կյանքն ըստ Կաֆկայի

«Դատավարություն», «Դղյակը», «Կերպարանափոխություն» այս ու շատ այլ գործերի հեղինակ, հրեա, գերմանալեզու գրող Ֆրանց Կաֆկան այն հանճարներից էր, որոնց գործերի ճնշող մեծամասնությունը տպագրվել է նրանց մահից հետո, փառքը եկել՝ հետմահու։ Կաֆկան  իր 40-ամյա կյանքի ընթացքում հասցրել է թողնել ազդեցիկ գրականություն, վաղաժամ մահվան պատճառն են դարձել բազմաթիվ խրոնիկ հիվանդությունները. տուբերկուլյոզ, միգրեն, անքնություն, փորկապություն ևն: Այդպիսով, գրողը մահացել է իր իսկ ծննդյան օրը՝ հունիսի 3-ին՝ անավարտ թողնելով «Ամերիկա», «Գործընթաց» և «Ամրոց» վեպերը։

Կաֆկայի  փիլիսոփայությունը

Թեև ես ուշացել եմ, սակայն չէ՞ որ ես այստեղ եմ:

Սովորականն արդեն ինքնին հրաշք է: Ես միայն գրանցում եմ այն: Հնարավոր է, որ ես մի փոքր լուսավորում եմ իրերը, ինչպես մթնեցված բեմի հատակի լամպը: Բայց դա ճիշտ չէ: Իրականում բեմն ընդհանրապես մթնեցված չէ: Այն լի է ցերեկային լույսով: Դրա համար մարդիկ կկոցում են աչքերը և այդքան քիչ են տեսնում:

Գեղագիտորեն հաճույք ստանալ կեցությունից կարելի է միայն խոնարհաբար ապրելով բարոյականության օրենքներով:

Ճշմարտությունն այն է, ինչ անհրաժեշտ է մարդուն կյանքի համար, և ինչ, այնուամենայնիվ, նա չի կարող ոչ մեկից ստանալ կամ ձեռք բերել: Յուրաքանչյուր մարդ պետք է անընդհատ ծնի դա իր միջից, այլապես նա կմահանա: Կյանքն առանց ճշմարտության անհնար է: Հնարավոր է՝ ճշմարտությունը հենց կյանքն է:

Վախի առաջին պահին մեր գլուխն է մտնում ամեն տեսակի հիմարություն, բայց հերիք է մի փոքր մտածել, և ամեն ինչ ընկնում է իր տեղը:

Պատահականություն անվանում են իրադարձությունների զուգադիպումը, որոնց պատճառականությունն անհայտ է: Բայց առանց պատճառականության՝ չկա աշխարհը: Դրա համար էլ պատահականությունները գոյություն ունեն ոչ թե աշխարհում, այլ միայն մեր գլխում, մեր սահմանափակ ընկալման մեջ: Դրանք մեր իմացության սահմանների արտացոլումն են: Պայքարը պատահականության դեմ միշտ պայքար է ինքներս մեր դեմ: Պայքար, որում մենք երբեք չենք կարող հաղթող դառնալ:

Ջղաձգային ուրախությունը շատ ավելի տխուր է, քան բաց արտահայտված տխրությունը:

Ով հասկացել է կյանքի ամբողջ լիակատարությունը, նա չի ճանաչում մահվան վախը: Վախը մահվան հանդեպ միայն չիրականացած կյանքի արդյունք է: Դա դրա դավաճանության արտահայտումն է:

Իրական զգացմունքի և դրա նկարագրության միջև, ինչպես տախտակ, գցված է նախադրյալը՝ զրկված ամեն տեսակի կապերից:

Շարժումը զրկում է մեզ հայեցության հնարավորությունից: Մեր մտահորիզոնը նեղանում է: Ինքներս էլ դա չնկատելով՝ մենք կորցնում ենք գլուխներս՝ չկորցնելով կյանքը:

Երջանկությունը բացառում է ծերությունը:

Ամեն ինչ վայրկյանի մեջ է: Նրանով է որոշվում կյանքը: Գիրքը պետք է կացին լինի` մեր մեջ սառած ծովը ջարդելու համար: Մարդիկ հիմնականում այդքան էլ չար չեն: Մարդիկ ուղղակի վատ արարքներ են գործում եւ իրենց վրա մեղք վերցնում, որովհետեւ չեն գիտակցում իրենց արարքների հետեւանքները: Նրանք լուսնոտներ են, ոչ թե չարագործներ:


20 ճշմարտություն ուսուցչի մասին

Կյանքի օրենքներ՝ սրամիտ մարդկանցից

Սիմեոն Աֆոնացին ասում է….

Օշոն սիրո մասին [5 միտք]

Հանճարեղները սիրո մասին…

Ճապոնական իմաստություններ․․․

Լեգենդար գողություն, որը Մոնա Լիզայի դիմանկարը դարձրեց աշխարհահռչակ

«Լոլիտան» ասում է…

Պուշկինն ասում է…

Արթուր Միլլեր` «Պիեսներ». Մեջբերումներ

Էմմա Ուաթսոնն ասում է…

Զանգակի 2018-ի 10 բեսթսելլերները [գեղարվեստական գրականություն]

Coldplay-ն ասում է…

Նիկոլաս Սփարքսն ասում է…

Սթիվի Ուանդերն ասում է…

Փիթեր Փենն ասում է…