Սարյանն ու Հրաչյա Ներսիսյանը. մի դիմանկարի պատմություն - VNews

Սարյանն ու Հրաչյա Ներսիսյանը. մի դիմանկարի պատմություն

saryannnnnnn - Սարյանն ու Հրաչյա Ներսիսյանը. մի դիմանկարի պատմություն
…Երբ Սարյանը կանչեց նկարելու,֊ տեղը ավելի հարմար նստելով, լռությունը էլի Ներսիսյանը խզեց,֊ նստեցրեց, էս դիրքը տվեց, էն դիրքը տվեց, դիմացս տեղ գրավեց, վրձին առավ ձեռքը, ու, գիտե՞ս ինչ ասաց, խոսիր, ասաց, խոսիր, ինչի մասին ուզում ես, ինչքան ուզում ես։ Խոսելիս, ասաց, մարդուն ավելի լավ եմ տեսնում։ Թե չէ, ինչի՞ նման է, համ անշարժ նստես, համ էլ՝ բերանդ ու լեզուդ փակ։
Կյա՞նքս պատմեմ։ Վախեցա։ Կպատմեի և, այն դեմքերը, որոնց հետ անց էի կացրել մանկությունս, պատանեկությունս, երիտասարդությունս, վա՜յ թե գնային, հեռանային ինձնից, ու մեջս ոչինչ չմնար նրանցից։
Կոթիկյանն աթոռը ավելի մոտ քաշեց։
Ներսիսյանի դեմքն իր սովորական փայլն ստացավ։
֊Բայց,֊ շարունակեց նա,֊ որոշեցի պատմել. դեմքիս հետ՝ թող հոգիս էլ տեսնի, սիրտս էլ կտեսնի։ Ու սկսեցի. որտեղ եմ ծնվել, ում հետ եմ անցկացրել կյանքս, ինչպես եմ անցկացրել։ Պատմեցի,որ Վարուժանին իմանալուց, ապա կորցնելուց հետո, Սիամանթոյին իմանալուց, ապա կորցնելուց հետո, Կոմիտասին իմանալուց, ապա համարյա կորցնելուց հետո, հազար֊հազարավոր հայերի իմանալուց, ապա նրանց դիակները տեսնելուց հետո, կյանքը իմաստը կորցրեց ինձ համար։ Եվ որոշեցի ապրել։ Ապրել՝ հենց թեկուզ Վարուժանի հիշատակը սրտումս պահելու համար, յաթաղանին, թուրքական յաթաղանին զոհ դարձած հազար֊հազարավորների հիշատակը սրտումս պահելու համար։
Ներսիսյանը մի վայրկայն լռեց, միայն մի վայրկյան։
-Երբ աշխատանքն ավարտվեց,֊ այդ վայրկյանն անցնելուց հետո, շարունակեց նա,֊ Սարյանն հրավիրեց դիտելու այն։ Հավատա, Արման, երկար ժամանակ սիրտ չէի անում մոտենալ նկարիս, իսկ եթե՞ միայն դեմքս լիներ այնտեղ, հոգիս՝ ո՜չ։ Զուր տե՞ղը անհանգստացրի զոհյալներին։ Վերջը՝ մոտեցա։ Մոտեցա ու անցած օրերս տեսա այնտեղ. և դեմքս կար, և ապրածս կյանքը։ Այնպես որ Մելիքսեթը հասավ նպատակին. ստացավ՝ ինչ ուզում էր:
Կրկին հայտնվեց Ալվանը, այս անգամ սուրճով։ Հայտնվեց ու քարացավ շեմքում։ Գավաթները դողացին ձեռքին։ Ոչինչ, որ նարդին ընկած էր մի կողմ, զարմանալին ամուսնու արցունքներն էին, որ լցրել էին նրա դեմքի կնճիռները։
-Հրա՜չ,֊ հազիվ կարողացավ ձայնել նա,-ի՜նչ պատահեց քեզ։
Կոթիկյանը շրջվեց դեպի նա, մատը բերանին դրեց. սո՜ւս, թող արտասվի։
Իր վրա հառած հայացքներից Ներսիսյանն ուշքի եկավ։
Ձեռքը աչքերին տարավ, և ժպտաց։
-Այս ինչ է, եղբայր,֊ արցունքի միջից խոսեց նա,- լա՞ց եմ լինում։ Ինչո՞ւ։ Որ նկարս թանգարա՞ն գնաց։ Ուրախանալ պիտի, եղբայր, ուրախանալ. Աշխարհից հեռանալիս՝ գոնե այնտեղ փոքրիկ տեղ կունենանք։
-Ջանը՜մ, Մելիքսեթի թանգարանն ինչ է, որ,- իր պես երկար մատը ցցեց Կոթիկյանը,֊ դու վաղուց ես աշխարհի թանգարանում արել քո տեղը։


7 առեղծված, նշան ու լեգենդ «Սիքստինյան Տիրամոր» մասին

Հայ զինվորը ադրբեջանցի տատիկի գրկում… մի լուսանկարի պատմություն

Մի նկարի պատմություն

«Թայմ Սքուերի համբույր» կամ «Անվերապահ կապիտուլյացիա»

«Կնոջ դիմանկարը». մի կտավի պատմություն

Լորենի հայացքն ու Մենսֆիլդի կրծքերը

Մի գլուխգործոցի պատմություն. The Madonna of Port Lligat

10 փաստ Հրաչյա Ներսիսյանի մասին, որ գուցե չգիտեք

Նա խարիսխ էր. Լևոն Ներսիսյան

Դա Վինչի՝ «Կզաքիսով տիկինը». Գաղտնիքներն ու ճանապարհորդությունները

Պիկասո՝ «Գեռնիկա». Պատմական ենթատեքստն ու բացատրությունը

Ռուբենս՝ «Ապստամբ հրեշտակների ընկնելը». Կտավ, որը փորձեցին ոչնչացնել

Ֆրիդա Կալո՝ «Երկու Ֆրիդաները». Իրական ու երևակայական Ֆրիդաները

«Դանտեն և Վերգիլիոսը դժախքում». 7 մահացու մեղքերը

Մի լուսանկարի պատմություն. Կոշիկները Դանուբի ափին

Կարավաջո՝ «Մեդուզա». Հունական դիցաբանության հրեշը կտավի վրա