Վահագն Դավթյան [պոեզիա բոլորիս մասին, բոլորիս համար] - VNews

Վահագն Դավթյան [պոեզիա բոլորիս մասին, բոլորիս համար]

****
Կեսն է գիշերվա…
Կուզեի այնպես ես քո տունը գալ,
Տեսնել շփոթմունքն ու շիկնանքը քո,
Հոգնած ամպի պես
Իմ կարոտները կրծքիդ հեկեկալ
Եվ սրտիս նման դողացող ձեռքով
Մատնե՜րդ շոյել,
Բազուկներիս մեջ
Քո փխրուն ու տաք նազանքն օրորել…
Իմ քնքշանքների թավիշն անարատ,

Իմ թախիծների կապույտն ալիքվող,
Իմ արցունքների կայծկլտումը տաք
Ու տառապանքիս բոսորը փռել հայացքիդ ի տես,
Ասել, որ դու ես տերն այդ բոլորի,
Սակայն չգիտես:


****
ՈՒ ես գիտեմ,
Պիտի անվերջ
Կանչես այդպես ու հեռանաս,
Պիտի անվերջ թվաս մոտիկ,
Բայց և հավետ լինես անհաս,
Լինես ծարավ
ՈՒ ոգու քաղց,
Տագնապի պես ինձ հետ թևես,
Մերթ ինձ այրես պիտի տենդով
ՈՒ մերթ վրաս լուռ անձրևես…
Պիտի անվերջ
Քո կարոտի
Հրաշք հավքը վրաս հսկի
ՈՒ թևերից իր կապուտակ
Պիտի մաղի ցավ ու կսկիծ…
ՈՒ ես քայլեմ պիտի անվերջ
Գլխապտույտ վիհի ափով,
Հարբած լույսով,
Մութով հարբած,
Հարբած սիրով ու տագնապով…
Կարոտներով ու ցավերով
Ճանապարհս պիտի ցողեմ,
Բայց և հավետ,
Բայց և հավետ
Օրհնանքներով քեզ ողողեմ…
*****
Գլուխդ կրծքիս շնչում ես դու մեղմ,

ՈՒ ես չգիտեմ,
Ննջում ե՞ս արդեն
Թե խոնջ քնքշուտյամբ կոպերդ փակած,
Սրտիս զարկերն ես լսում դու լռին.
Իսկ ի՞նչ են ասում զարկերն իմ սրտի…
Ասում են:
-Հոգիս, ես սիրում եմ քեզ, –
Ասում են սակայն զգում են նայև,
Որ այդ խոսքերով չեն ասում վոչինչ…
Լռում են մի պահ, նոր խոսք վորոնում
Եվ չգտնելով, կրկնում են նորից.
–Ես սիրում եմ քեզ…
ՈՒ դա երևի
Եվ ամենահին,
Եվ ամենանոր,
Եվ ամենալավ երգն ե աշխարհի.
Իսկ ի՞նչ է ասում ժպիտը քո լուռ…
Ասում է:
-Սակայն այս խոսքերը դու
Շատ շատերին ես ասել, սիրելիս…
Զարկերն իմ սրտի ասում են:
-Այո.
Ես շատերին եմ այդ խոսքերն ասել,
Բայց այդ խոսքերով
Եքո հասցեն եմ փնտրել երևի
ՈՒ գտել եմ, տե՛ս:
Բայց թարթիչներիդ կապույտ շուքի տակ
Ծվարած ժպիտն անմեկին է շատ,
ՈՒ չեմ հասկանում –
Զարկերը սրտիդ կրկնում են արդյո՞ք
Այն ամենահին,
Այն ամենանոր,
Այն ամենալավ յերգը աշխարի:
-Խենթ, թե չեն կրկնում, ի՞նչու են հապա
Մազերս այսպես քո կրծքին թափված
Մազերս,
Նայիր,
Երեկ հինա եմ մազերիս դրել,
Որ երբ արցակեմ քո կրծքի վրա,
Նրանք հին ոսկու փայլակումը տան
ՈՒ բուրեն կրծքիդ հին գինու բույրով.
Եթե չեն կրկնում,
Ինչու եմ հապա ես գեղեցկանում,
Երբ մոտդ եմ գալիս…
-Թե իրավ է դա,
Որտե՞ղից հապա այն չարությունը,
Որ խառնում ես դու քնքշությանը քո…
Ինչու է հաջախ
Մեր հանդիպումի հույսն – անհուսալի,
Մեր մոտիկությունն – անմերձենալի,
Պարզությունը քո – արեղծվածային,
Քնքշանքդ – դաժան,
Նազանքդ – խոցող,
Եվ կրակը քո ի՞նչու է հաճախ
Ողջակիզումի խարույկի նման:
-Ես կին եմ, իմ խենթ…
ՈՒ թեկուզ հիմա
Մազերիս ոսկին թապել եմ կրծքիդ,
ԵՎ կիսաբաց է իմ կուրծքը քո դեմ,
Չխաբվես սակայն…
Ես դեռ շատ անգամ քեզ կշնորհեմ
Մեր հանդիպումի հույսն անհուսալի,
Մեր մոտիկությունն անմերձենալի,
Քնքշանքն իմ դաժան,
Նազանքն իմ խոցող…
Գարուն կլինի, կանցնեմ փողոցով
Գերևարելով հայացք ու հիացք
Եվ շնորհելով քեզ շանթը խանդի…
Գարուն կլինի,
Ես հեռվից հեռու կձայնեմ քեզ լուռ
Եվ կխուսափեմ…
Գարուն կլինի,
Գեղեցկանալով ես մոտդ կգամ
Եվ կհեռանամ
Առավել փխրուն ու գեղեցկացած:
Ես կին եմ, իմ խենթ,
Եվ ամենահին,
Եվ ամենանոր,
Եվ ամենալավ երգը աշխարհի
Այդ ես եմ հյուսել
Եվ այդպես հյուսել:
-Գիտեմ, սիրելիս,
Գիտեմ և քեզ եմ ես փառաբանում:
Փառաբանում եմ
Մազերիդ ոսկին – իմ կրծքին թապված,
Փառաբանում եմ կուրծքդ կիսաբաց
Եվ թարթիչներիդ կապույտ շուքի տակ
Ծվարած ջպիտն այդ անմեկնելի,
Որ մեղավոր է ու թովիչ սակայն…
Փառաբանում եմ
Մեր հանդիպումի հույսն անհուսալի,
Մեր մոտիկությունն անմերձենալի,
Գեղեցկացումը քո գարնանային,
Քո հեռացումը,
Քո վերադարձը
Եվ անգամ ահեղ
Խանդի սև շանթն եմ ես փառաբանում…
… Ողջ գիշեր այսպես զրույց են անում
Սրտիս զարկերը և ժպիտը քո…

*****

Սիրտ իմ, հաճախ ես ցավել դու կյանքում,
Ցավել ես սիրուց, կորստից ցավել,
Տանջել է հաճախ քեզ կարոտն անգութ,
Հաճախ զղջումով մեղքեր ես քավել,
Սակայն ամոքվել և ապաքինվել,
Ասես հրաշքով նորից ես ծնվել
Ու բախել նորից դաշնորեն ու հաշտ…
Սակայն մի ցավից, ցավից մի անհուն,
Որ գուցե կյանքում չունի և անուն,
Չես ապաքինվում դու այսքան տարի…
Սիրտ իմ, լի~ ես դու, լի~ ես աշխարհի
Բոլոր գույներով, բոլոր ձայներով,
Բոլոր հողմերով, ծիածաններով,
Աշխարհի լավո’վ,
Աշխարհի ցավո’վ,
Լեցուն այնպիսի սուրբ հրաշքներով,
Որ եթե հանկարծ դու կարողանաս
Ու այդ հրաշքներն աշխարհին բանաս,
Շլանա պիտի հայացքն աշխարհի…
Բայց տառապում ես դու այսքան տարի
Եվ այդ ամենի մի երանգն անգամ,
Հեռու հեռավոր արձագանքն անգամ
Չե’ս կարողանում հետ տալ աշխարհին
ՈՒ ՑԱՎՈՒՄ ԵՍ ՍԻ’ՐՏ…

 

*****
Քոնն է մեկընդմիշտ,
Քոնն է այն ամենն, ինչ ունեմ կյանքում
Եվ ինչ երբևէ ունենամ պիտի:
Բայց ամենից շատ ու ամբողջովին
Քոնն է սրտիս մեջ աննկատ բացվող
Այն տխուրաչյա կապույտ ծաղիկը,
Այն կապույտ բոցը,
Որի անունը կարոտ է…
Այո,
Քոնն է մեկընդմիշտ
Այդ կապույտ բոցը,
Այդ տխուրաչյա կապույտ ծաղիկը՝
Ամենաթանկը, ինչ ունեմ կյանքում:

Եթե հարցնես…
    
Իմ հպարտ, իմ սեր,
Եթե հարցնես, թե ինչպե՚՚ս եղավ, որ քեզ սիրեցի,
Ոչինչ չեմ ասի,
Քանզի չգիտեմ,
Թե ձյունն ինչպես է փոխվում ձնհալի,
Թե ցայգածաղիկն ինչպես է բացվում ծերպերին լեռան,
Եվ ծովի խորքում ինչպես է ծնվում հակինթը շողուն…
Եվ սակայն կասեմ.
Իմ ձնհալն ես դու,
Ցայգածաղիկը
Եվ իմ հակինթը՝ ծովերից հանված:

Իմ խոնարհ, իմ սեր,
Եթե հարցնես, թե ես ինչպես եմ հասակդ սիրում,
Ոչինչ չեմ ասի,
Միայն կպատմեմ բաղեղի մասին,
Որ մերկ լորենու հասակն է զուգում,
Կպատմեմ նաև ծովի խենթացած ալիքի մասին,
Որ փշրվում է ավազի վրա…
Եվ հետո կասեմ.
Իմ լորին ես դու,
Իմ ավազն ես տաք:

Իմ քնքուշ, իմ սեր,
Եթե հարցնես, թե ես ինչպես եմ սիրում քո հոգին,
Ոչինչ չեմ ասի,
Կպատմեմ միայն ես Փարվանայի այն լեգենդը հին,
Կպատմեմ նաև,
Թե վայրի գազանն ինչպես է գերվում
Եղջերափողի դյութական ձայնից…
Ու հետո կասեմ,
Իմ կրակն ես դու,
Եղջերափողի ձայնն ես դյութական:



Դու կհեռանաս,
    
Դու կհեռանաս, ու թղթերիս մեջ
Երգեր կմնան տխուր ու ցավոտ,
Երգեր` կարոտի արցունքների պես,
Ու երգեր, որպես տրտմության աղոթք:

Գուցե փառք բերեն այդ երգերը ինձ,
Սակայն առանց քեզ ինչպես այն կրեմ,
Փառքի ծիրանին ինձ պետք է, հոգիս,
Որ ես քնքշորեն ոտքիդ տակ փռեմ..


****
   
Ինչ-որ տեղ հիմա
Շրջում է սերը …
Ոտաբոբիկ է,
Մերկ են ուսերը:

Սև աչքերի մեջ
Լույս է ու թախիծ,
Ու տաք ծոցի մեջ
Բույր կա փեթակի:

Եվ տվայտում է
Կարոտս ամպած,
Ախ, սերը կույր է,
Կգտնի՞ ճամփաս …



Սպասեցի քեզ
    
Սպասեցի քեզ, իմ լավ,
Սպասեցի քեզ այնքան,
Մինչև լուսինը ելավ-
Մեր հին սիրո հին վկան:

Օրորում էր աստղերում
Բարդին կատարը իր սուր,
– Չի գա, – խշշում էր առուն,
Հովը շրշում էր- իզու՜ր…

Ու ես նստել էի լուռ,
Տխուր նստել մի քարի,
Իմ կարոտն էր օրորում
Մի հինավուրց չինարի:

Սպասեցի քեզ այգում,
Սպասեցի քեզ այնքան…
…Առվի զուլալ ջրերում
Փշրվել էր լուսնկան:



Այն կինը,
   
Այն կինը, որի մատները պիտի
Բռնեի դողով,
Որի աչքերում
Գլխապտույտս պիտի օրորվեր,
Ինչ-որ տեղ հիմա երևի մենակ
Ու շատ է մենակ,
Եվ չկա մեկը,
Որ աստվածացնի
Նրա մատների քնքշությունը թույլ:

Եվ այն խոսքերը,
Որ երբևիցե չեմ ասի նրան,
Շուրթերիս վրա մեռնում են դանդաղ…


Համո Սահյան [հայրենասիրական]

5 հայ բանաստեղծուհի, որոնց արժե կարդալ. [ժամանակակից պոեզիա]

Ժամանակակից պոետները՝ հայրենիքի մասին, հայրենիքի համար

Սևակյան տրամադրություն. մեր սիրունագույն վիդեոշարքը ձեզ նվեր

Գարնան պոեզիա…

Ավ․ Իսահակյան [սիրային պոեզիա․ անուշ, քնքուշ]

Վահագն Դավթյան․ տուն, որը վերցնում ենք մեզ հետ

Յորղոս Սեֆերիս [նոբելյան մրցանակի արժանացած առաջին հույն պոետը]

Ճապոնական եռատող պոեզիա՝ հոքու

Ամերիկյան ժամանակակից պոեզիան հայերեն. Ամանդա Լավլեյս՝ «Արքայադուստրն այս մեկում փրկում է ինքն իրեն»

Ամերիկյան ժամանակակից պոեզիան հայերեն. Ռուփի Քոուր՝ «Մեղր ու կաթ»

Շարլ Բոդլերի խոհափիլիսոփայական, արձակ պոեզիան հայերեն

Ֆրանսիական պոեզիան հայերեն թարգմանությամբ

Օդիսսեաս Էլիտիս. հունական ծովաբույր ու նոբելակիր պոեզիա

Պաբլո Ներուդան ասել է . . .

Չարլզ Բուկովսկին ասել է… [մաս 2]