Զրուցեցինք Արտյոմ Մանուկյանի հետ - VNews
    • Մշակույթ Vnews

      Մշակութային նորություններ Հայաստանից և աշխարհից

Զրուցեցինք Արտյոմ Մանուկյանի հետ

Զրուցել ենք թավջութակահար Արտյոմ Մանուկյանի հետ:

Ինչպիսի՞ն է երաժիշտը և ոչ երաժիշտ Արտյոմը:

Անկեղծ ասած, ինձ մեկ-մեկ թվում է, որ Արտյոմ ոչ երաժիշտն այնքան էլ հետաքրքիր չէ, քանի որ մյուս Արտյոմն անշուշտ հետաքրքիր է (ժպտում է): Երաժիշտ Արտյոմը շատ էքսցենտրիկ, էմոցիոանալ և միշտ զբաղված մարդ է, նա միշտ այս ու այն կողմ է վազվզում, փորձում է ամեն ինչ հասցնել, ամեն ինչ ստանալ, իսկ  մյուս Արտյոմը այս մեկի հակապատկերն է. նա կարող է բազմոցին նստած ժամերով ֆիլմ դիտել, բացարձակապես ոչ մի տեղ չշտապել, էական ոչինչ չանել, սակայն նա էլ է էմոցիոնալ: Գիտես, էմոցիաները երկու Արտյոմներին էլ շատ են օգնում (ժպտում է): Կարծում եմ, որ երաժիշտ Արտյոմին շատերն են սիրում, շատերին է հուզում նրա երաժշտությունը, իսկ իրական, ոչ բեմական Արտյոմին սիրում են բոլոր նրանք, որոնք նրան շատ լավ են ճանաչում, այո իրական Արտյոմին նրա մտերիմ մարդիկ են սիրում:

Իրականում վերջին 20 տարիների ընթացքում շատ զբաղված եմ և անընդհատ գործի մեջ եմ ու մարդիկ ավելի շատ առնչվում են երաժիշտ Արտյոմի հետ, քանի որ այդ Արտյոմը բեմում է, իսկ մյուսը՝ տանը:
Սրանք երկու տարբեր աշխարհներ են: Բեմը կյանք է, իմ տունն է և ինչպես տուն եմ մտնում ու ջերմություն զգում, այնպես էլ բեմի վրա եմ այդ ջերմությունը զգում: Եվ իհարկե կա մեկ այլ տուն՝ իմ հանգիստ, խախանդ տունը: Եվ ես միշտ ասում եմ, որ երկու տուն ունեմ (ժպտում է):

 

Ես քաղաքներում եմ գտնում իմ ոգեշնչումը:

 

Լավ, իսկ կասես ինչո՞վ էր պայմանավորված թավջութակի ընտրությունը: 

Ընդհանրապես ոչ մի բանով պայմանավորված չէր, պարզապես մայրս դաշնակահարուհի է և նրա շնորհիվ դաշնամուրի դասընթացների էի հաճախում: Սկսեցի Ստ. Ջրբաշյանի անվան երաժշտական դպրոց  հաճախել, սակայն թավջութակիս ապագա ուսուցիչը իմ մեջ ինչ-որ բան նկատեց և առաջարկեց փոխել երաժշտական գործիքս: Փոքր էի, վախեցա այդ ահռելի գործիքից և հրաժարվեցի: Մայրիկիս ասեցի, որ ինչ-որ անծանոթ ինձ նման առաջարկ է արել, իսկ մայրս շատ էր սիրում թավջութակը և մտածեց, որ դա նշան է: Նա համոզեց ինձ, որ դադարեցնեմ դաշնամուրի դասերը և հաջորդ շաբաթվանից թավջութակի հաճախեմ:

Արտյոմ, փաստորեն կրթությունդ Հայաստանում ես ստացել:  

Այո, այո, երրրոդ մասում է գտնվում Ստեփան Ջրբաշյանի անվան դպրոցը: Այնտեղ 8 տարի սովորել եմ, այնուհետև 1 տարի Չայկովսկու դպրոցում եմ սովորել և 5 տարի Կոնսերվատորիայում: Այդ 5 տարիների ընթացքում հասցրեցի 1 տարի Հունաստանում և 2 տարի Գերմանիայում անցկացնել: Դասական գործեր էի նվագում, և միայն կոնսերվատորիան ավարտելուց հետո ջազը որպես հիմնական ուղղություն ընտրեցի:

Մինչև 2009 թ. Հայաստանում էի բնակվում, հետո մեկնեցի Ամերիկա:

Իսկ տարբերությունը մեր և արտասահմանյան լսարանի ո՞րն է:

Հմ (մտածում է), գիտես հայկական և արտասահմանյան, այս դեպքում ամերիկյան լսարանը շատ ակնհայտ տարբերություն ունեն: Շատ անկեղծ եթե ասեմ, մեկ-մեկ ոչ կիրթ լսարան է ինձ հանդիպում: Ես չեմ հասկանում այդ տենդենցը, որ գալիս են ջազ լսելու, սակայն չեն  հասկանում, թե ինչու են եկել: Իհարկե նախկինում այդ տենդենցն ավելի վառ էր արտահայտված, սակայն մինչ օրս պահպանվել է:

 

“Citizen”-ը  դարձավ իմ այցեքարտը, ես սկսեցի համագործակցել, շրջագայել, ոգեշնչվել:

 

Այդ տեսանկյունից շատ եմ սիրում ամերիկյան ակումբները, որտեղ գուցե օրինակ 10, 20 կամ 30 հոգի է գալիս, և ասեմ քեզ, որ այդպես էլ լինում է, սակայն այդ մարդիկ շատ լավ գիտեն, թե ինչու են գալիս և ում են գալիս լսելու:Նաև պատահում է, որ անտեղյակ մարդիկ են գալիս, սակայն նրանք լի են են  տեսնելու, իմանալու, ծանոթանալու ցանկությամբ:
Այստեղ պատկերն այլ է. 300 հոգի կարող է գալ և եթե հարցնես, թե ինչ է այստեղ կատարվում կամ ով է ելույթ ունենում, նրանցից միայն 10-ը կկարողանան պատասխանել այդ հարցին:

Օրինակ երբեք չեմ հասկացել այն տղաներին, որոնք աղջկան ժամադրում են ջազ ակումբում, սակայն ջազից ոչ մի պատկերացում չունեն: Երկուսն էլ վստահորեն կարող եմ ասել, որ երբեք ջազ չեն լսել, ու հանդիպում են և հանդիպման ողջ ընթացքում այս ու այն կողմ նայում: Ո՞վ է այս դեպքում մեղավոր՝ տղան, որը ջա՞զ է նվագում: Իհարկե՝ ոչ:

 

Ամերիկայից փորձում եմ կարգապահություն բերել:

 

Գիտես ջազ ակումբը դիսկոտեկ չէ, որ ուղղակի գնաս, չնայած դիսկոտեկ գնալուց էլ պետք է հասկանաս, թե ինչու ես գնում: Ես շատ կուզենայի, որ մարդիկ իրազեկ լինեն, գնան, վստահ լինելով, որ ինչ-որ նոր բան կսովորեն:  Բայց մյուս կողմից էլ մեր լսարանը սիրում եմ, քանի որ այն շատ, շատ անկեղծ է: Դու հաստատ կզգաս, եթե մարդիկ չհավանեն այն, ինչ անում ես, այսինքն, եթե չսիրեցին՝ չսիրեցին:

Արտյոմ, իսկ ինչպե՞ս ազդել իրավիճակի վրա:

Մարդկանց պետք է սովորացնել, նրանց պետք է այդ մասին ասել, նրանց պետք է պատմել լավ երաժշտության մասին: Ես էլ շատ բան չգիտեի, բայց գնացի Ամերիկա, սովորեցի, ընկալեցի, կլանեցի  և ամեն անգամ Հայաստան գալուց  փորձում եմ իմ համերգներին մատուցել այդ ամենը:

Իրենց հերթին էլ մարդիկ պետք է գիտակցեն, որ եթե գալիս են սոլո թավջութակ լսելու, չպետք է ակնկալեն իրենց պատկերացրած քեֆը:

Արտյոմ առանց բառերի դժվա՞ր չէ ասելիքը տեղ հասցնել: 

Իհարկե երգիչներին ավելի հեշտ է իրենց ասելիքը տեղ հասցնել, սակայն ես դեռ մանկուց կարծում եմ, որ ոչ մի տարբերություն էլ չկա, քանի որ երաժշտական գործիքը, այսպես ասած,  քո ձայնն է: Եթե կարողանաս լավ արտահայտվել, ասելիքդ տեղ կհասնի: Չէ որ կան մարդիկ, որոնք խոսում են, սակայն իրենց ասելիքը տեղ չեն հասցնում: Եթե մեսիջդ հասանելի է, մարդիկ հաստատ կլսեն քեզ, միայն թե պետք է անկեղծ լինես հանդիսատեսիդ հետ:

Բառերի առկայությունը լավ է, սակայն դրանց բացակայութան մեջ ոչ մի թերություն չկա:

 

Իմ կյանքում միշտ հակադրություններ են եղել:

 

Թերություն չկա, բայց դժվարություններ անշուշտ կան, չէ՞:

Գիտես գուցե ամենամեծ դժվարությունը կոմերցիան է: Գեղեցիկ երաժիշտներին իհարկե բոլորն էլ կցանկանան լսել, սակայն այստեղ նաև կարևոր է, թե ինչի մասին ես երգում: Օրինակ, Բոբ Դիլանը, կամ մյուս մեծ արտիստները իմաստալից տեքստեր են կարդացել ու կարդում, նրանք մեզ ինչ-որ կարևոր բանի մասին են պատմում, և հենց դրա համար էլ նրանք մեծություններ են: Իսկ Ջասթին Բիբերի նման երգիչները, որոնց միակ առավելությունը տեսքն է, տարիքի հետ կորցնելու են իրենց գրավչությունը և երկրպագուների բանակը:  Դիլանի նման երաժիշտներն անմահ են, հասկանո՞ւմ ես (ժպտում է):

Արտյոմ, իսկ ի՞նչն է քեզ ոգեշնչում: 

Ամեն ինչը, գիտես, ոգեշնչումը ամեն ինչում էլ կարելի է գտնել: Ուսանողական տարիներին ավելի շատ նկարներով, ֆիլմերով, բանաստեղծություններով էի ոգեշնչվում: Հիմա պատկերը մի փոքր այլ է, հիմա ես քաղաքներում եմ գտնում իմ ոգեշնչումը, հատկապես, երբ շրջագայությունների եմ մեկնում, շատ եմ այդ ընթացքում տպավորվում և ամեն մի մանրուքից թևեր առնում: Օրինակ, որքան էլ որ տարօրինակ չհնչի, ինձ տեղի ուտելիքը կարող է ոգեշնչել, մարդիկ, մեքենաները, հագուստը: Հստակ ոչինչ չեմ կարող առանձնացնել: Սիրահարվելը ևս օգնում է ստեղծագործելուն, ես կասեի, որ սիրահարելը շատ է օգնում (ժպտում է):

 

Եթե կարողանաս լավ արտահայտվել, ասելիքդ տեղ կհասնի:

 

Իսկ քեզ հետ ի՞նչ ես բերում Հայաստան գալուց և ի՞նչ ես այստեղից տանում: 

Դե ծնողներս, եղբայրս այստեղ են, այստեղ են իմ համակուրսեցիները, իմ հարազատ մարդիկ: Իհարկե,այնտեղ էլ հարազատներ ունեմ, սակայն նրանք ուրիշ են:

Այստեղ ես շատ երկար եմ ապրել, միշտ կարոտում եմ հարազատ մարդկանց և ամեն անգամ Հայաստան վերադառնալուց նորից ու նորից վերադառնում եմ անցյալի հուշերին: Այստեղ գալուց այնտեղի տպավորություններս եմ բերում ինձ հետ, ինչպես նաև ամերիկացիների կարգապահությունը, նրանց սիստեմը, որը մեզ մոտ ակնհայտորեն բացակայում է: Այո, նրանց համակարգը փորձում եմ փոխանցել ընկերներիս, նրանցից նոր և թարմ հուշեր ու էմոցիաներ վերցնել հետս Ամերիկա տանել:

Արտյոմ կհիշե՞ս կարիերայիդ ամենահեղափոխական պահը որն էր:

Հա կարող եմ վստահորեն ասել, որ կյանքումս շատ բան իմ ձայնասկավառակից՝ “Citizen”-ից հետո փոխվեց: Ռիսկային էր այն, որ ջազային ստեղծագործություններ գրեցի և ասեմ, որ բավականին լավ արձագանքներ ստացա:  Հենց ձայնասկավառակն էլ ինձ ուժ ու քաջություն տվեց, այն ինձ վստահություն ներշնչեց և ես գիտակցում էի, որ այն, ինչ անում եմ, ճիշտ եմ անում: Նախքան ձայնասկավառակս ինձ համար շատ մութ անկյուններ կային: “Citizen”-ը  դարձավ իմ այցեքարտը, ես սկսեցի համագործակցել, շրջագայել, ոգեշնչվել:

Երաժիշտ Արտյոմին շատերն են սիրում, շատերին է հուզում նրա երաժշտությունը:

Այդ ընթացքում նվագեցի շատ ու շատ հայտնիների հետ, անգամ Ռիկի Մարտինի և Սթիվի Ուանդերի հետ եմ հասցրել համագործակցել: Այդ ամենը եկավ խիզախությունից, այո՛, պետք է խիզախ լինել, հատկապես Ամերիկայի նման երկրում, որտեղ ամեն ինչ կարող է պատահել և դու պետք է միշտ պատրաստ լինես:

Նոր ձայնասկավառակ լինելո՞ւ է:

Այո, հիմա աշխատում եմ երկրորդ՝ “Alone” ձայնասկավառակիս վրա, որը գրելու եմ Լոս Անջելեսում, ամենայն հավանականությամբ նոյեմբերին կամ դեկտեմբերին:

Արտյոմ Մանուկյանը չերևացող կողմ ունի՞:

Հմ (ժպտում է), օրինակ իմ կյանքում մի շրջան կար, որ ես միջոցառումների մոլի երկրպագու էի:  Ես տեխնո երաժշտություն շատ էի սիրում, ժամերով տեխնո էի լսում, պատահում էր անգամ, որ Եվրոպայում տեխնո փառատոններ էի գտնում և օր ու գիշեր աչք չէի փակում: Այն աստիճան էի ինձ տեխնոյին նվիրել, որ մարդիկ հարցնում էին. «Դու թավջութակահար չե՞ս» (ծիծաղում է):

Իմ կյանքում միշտ հակադրություններ են եղել. ես ծնվել եմ 3-րդ մասում,  թավջութակահար եմ, նվագում եմ ջազ, լսում եմ ռեփ: Կանոններով չեմ ապրել և չեմ ապրի, և դա չեմ անում, որ ուղղակի ցույց տամ, թե իբր ըմբոստ եմ: Եկավ մի պահ, երբ հասկացա, որ այդ կոնտրաստների շնորհիվ եմ այնպիսին, ինչպիսին որ կամ, և սկսեցի հարգել, սիրել և հավասարակշռել դրանք: Եթե ուզում եմ գժվել, գժվում եմ, եթե ցանկանում եմ մեկ շաբաթ տանը բազմոցին պառկած գիրք կարդալ և թավջութակ պարապել, այդպես էլ անում եմ: Պետք է անկեղծ լինես ինքդ քո հանդեպ, պետք է այն, ինչ անում ես, անկեղծ անես: Հայրս միշտ ասում է, որ եթե ուզում ես “cool” երևալ, դա պետք է միջիցդ բխի, քանի որ յուրաքանչյուր կեղծ արարք, աչք է ծակում:

 

Փոքր էի, վախեցա այդ ահռելի գործիքից և սկզբից հրաժարվեցի:

 

Արտյոմ, իսկ ի՞նչ երաժշտություն ես սիրում: 

Իմ կյանքում ժամանակ կար, որ ես մոլագարի պես հիփ հոփ էի լսում, ավելի ուշ սկսեցի ջազ լսել, հենց այդ շրջանում էլ ջազը որպես հիմնական ուղղություն ընտրեցի, սկսեցի դասական գործեր էլ լսել, քանի որ մասնագիտությունս պարտավորեցնում էր: Հիմա եվրոպական տեխնո եմ լսում, որն ասեմ անկեղծ, շատ է օգնում ջազին:

Իրականում  բացի մետալից ամեն ինչ էլ լսում եմ:

Իսկ ո՞ր երաժիշտներից ես ազդեցություն կրել: 

Օօօ՜, մեծ, շատ մեծ ցուցակ է, բայց մի քանի կատարողներ կան, որոնց ազդեցությունն անասելի է: Մարկուս Միլլերը, հիշում եմ 1997 թ. հայրս նրա առաջին ձայնասկավառակը բերեց: Միացրեցի և նա ինձ կախարդեց, հորս խնդրեցի, որ կիթառ գնի ինձ համար: Գիտես երևի, որ “Katuner “ և “Armenian Navy Band”-ում  բաս կիթառ էի նվագում: Այդ սերը Միլլերից եկավ:

 

Ես շատ կուզենայի, որ մարդիկ իրազեկ լինեն:

 

Շատ մեծ ազդեցություն եմ կրել Մայլզ Դեյվիսից, Ջոն Քոլթրեյնից, Ավիշայ Քոենից, Սնուպ Դոգից, սիրում եմ Մոցարտին, Չայկովսկուն: Շատ սիրելի երաժիշտներ ունեմ, սակայն հիմնականները սրանք են:

Արտյոմ ի՞նչ խորհուրդ կտաս երաժիշտներին:

Գիտես, կարծում եմ, որ մարդ ուղղակի պետք է լսի իր սրտի ձայնին, անի այն, ինչ կամենում է: Օրինակ իմ դեպքում էլ, թեպետ տնեցիներս սիրում էին ջազը, այնուամենայնիվ չէին հասկանում, թե ինչով է պայմանավորված ընտրությունս, կամ ինչու եմ օրինակ դասական երաժշտության փոխարեն ռեփ լսում:

Կոնսերվատորիայի դասախոսս ասում էր, որ տաղանդավոր ջութակահար եմ և պետք է նվագախմբում ստեղծագործեմ, եթե չեմ ցանկանում, որ կյանքս սրճարաններում նվագելով անցնի: Երկու անգամ նվագախմբում նվագեցի ու հասկացա, որ դժբախտ եմ և դժախտ եմ լինելու, եթե դրա վերջը չտամ: Որոշեցի, որ ոչ մեկին չեմ լսելու և անելու եմ այն, ինչ ցանկանում եմ: Պետք է ուղղակի անել այն, ինչ սրտիդ հաճելի է (ժպտում է): Երջանկության բանաձևը շատ պարզ է:

 

 

Զրուցեց՝ Մարիամ Սուքիասյանը
Լուսանկարները՝ Լուսինե Գրիգորյանի

 

Կարդացեք նաև՝

#ՆստեցինքԽոսեցինք Արեգ Բալայանի հետ

#ՆստեցինքԽոսեցինք Տաթև Հովակիմյանի հետ

#ՆստեցինքԽոսեցինք Արշալույս Հարությունյանի հետ

#ՆստեցինքԽոսեցինք Ամիրյան Միշի հետ

#ՆստեցինքԽոսեցինք Միքայել Արամյանի հետ

#ՆստեցինքԽոսեցինք ուկրաինական Harper’s Bazaar-ի խմբագիր Անտոն Երեմենկոյի հետ


Դիալոգ. Անի Խաչիկյանի հետ

Դիալոգ. Երեմ Կարապետյանի հետ [ապրելու ու չապրելու սահմանագծին]

Չաթ են անում Էվա Ոսկանյանն ու Իննա Խոջամիրյանը

Չաթ են անում Էվա Ոսկանյանն ու Նարեկ Մարգարյանը

Դիալոգ. Անահիտ Ղազախեցյանի հետ

Դիալոգ. Ծով alizé Բանուչյանի հետ

Դիալոգ. Արմինե Բոյաջյանի հետ [գրականության ու «մանկության նկուղի» մասին]

Չաթ անե՞նք Էվա Ոսկանյանի հետ [երաշտության ու Երևանի մասին]

Գոռ Սուջյան. Does God Listen…

Ուզում եմ նորից ծանոթանալ Հայաստանի հետ. ՀԱՐՑԱԶՐՈՒՅՑ Ժակլին Բաղդասարյանի հետ [LADANIVA]

Իմ դեղին, մի քիչ հեթանոսական ու գյումրիաշատ կոլաժները. Կրիստինա Ավագի

«Իմ 5 աստղային լուսանկարներն ու դրանց պատմությունները». Ասատուր Եսայանց

Սերը տևում է մեկ բանաստեղծություն. Նարեկ Կոսմոս

Մի երկու միտք կարանտինի մասին. Սամվել Թոփալյան

Բալկոնում ու Բալկոնից դուրս. Անուշ Քոչարյան…

ԱՆԱՏՈԼԻԱԿԱՆ ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆ [լավագույն մտքերը հայտնի վեպից]