Զրուցեցինք Հայկ Կարոյի Կարապետյանի հետ - VNews

Զրուցեցինք Հայկ Կարոյի Կարապետյանի հետ

145 1 - Զրուցեցինք Հայկ Կարոյի Կարապետյանի հետ

Զրուցել ենք երաժիշտ Հայկ Կարոյի Կարապետյանի հետ:

Հայկ, կպատմե՞ս քո մասին:

Երկար տարիներ ֆուտբոլով եմ զբաղվել, ավելի ուշ՝ 12-13 տարեկանում բացահայտեցի երաժշտության հանդեպ սերս և օր օրի ավելի ու ավելի եմ հասկանում, որ երաժշտություն ասվածը միայն նոտաները չէ, որոնք հեշտությամբ ընկալում են մեր ականջները: Երաժշտությունն ամեն ինչ է, այն ամեն ինչում է: Տես, Երևանը նույնպես երաժշտություն է, աշխարհը նույնպես երաժշտություն է:

Երաժշտությունից դուրս շատ հետաքրքրություններ ունեմ, և անգամ պատահում է, որ ներսիս երաժիշտը հոգնում է, և լավ է, որ ներսումս ապրող մարդիկ օգնում են երաժիշտ Հայկին դուրս գալ այդ վիճակից: Երբեմն ընկերներիս հետ գնում ենք Պրոշյան փողոցի վրա մի տեղ հայկական ավանդական խորոված ճաշակելու. այդ արարողակարգը այնքան զիլ է, այնքան հաճելի:Կամ օրինակ, սիրում եմ նարդի խաղալ, թեպետ Երևանից վերանում է հավաքվելու և խաղալու հին ավանդույթը, բայց ինձ այն դուր է գալիս, շատ հայկական է, հասկանո՞ւմ ես (ժպտում է): Ֆուտբոլ խաղալու եմ գնում, կամ բարի ընկերներիցս մեկը թույլ է տալիս իր տան պատին նկարեմ և ժամերով հաճույք ստանամ իմպրովիզացիաներիցս:

 

Եղիր աշխատասեր և անկեղծ, շատ անկեղծ՝ դրանից սիրուն բան չկա:

 

Այն, ինչ տեղի է ունենում իմ կյանքում, շատ է ազդում երաժշտությանս վրա և գուցե դրանով է պայմանավորված այն, որ երաժշտությունս շրջապատիս պես տարբեր է, իսկ երաժշտական ուղղություններս՝ զանազան:

Իսկ ինչո՞ւ ֆուտբոլն այդքան կարճ կյանք ունեցավ:

Սկզբից գամ (ժպտում է): Ես Երրորդ մասում եմ ծնվել, միշտ եղել եմ ու կմնամ երրորդմասցի: Այդտեղ էլ ֆուտբոլով եմ զբաղվել, բայց երբ բնակության վայրը փոխեցինք, նոր տեղում ֆուտբոլի հետ կապ ունեցող ոչինչ չկար, այսինքն՝ ֆուտբոլով զբաղվելու նպաստավոր պայմաններ չկային, և ես էլ դադար տվեցի: Հիմա մտածում եմ՝ գուցե այդպես էլ պետք է լիներ, պետք է մի բան տեղի ունենար, որ ես հասկանայի, թե ինչ նպատակ է հետապնդում ծնունդս. չէ որ բոլորս էլ ինչ-որ նպատակի համար ենք այս աշխարհ գալիս, որքան էլ որ պաթետիկ չի հնչում: Երաժշտության մեջ էլ, անկեղծ ասած, ֆուտբոլի ձևաչափերն եմ օգտագործում:  Ես ամեն ինչում էլ արվեստ եմ գտնում, քանի որ  ամեն ինչ փոխկապակցված է արվեստի հետ:

DSCF9863 min 960x722 - Զրուցեցինք Հայկ Կարոյի Կարապետյանի հետ

Գործիքի կամ ճիշտ կլինի ասել, գործիքների ընտրությունն ինչո՞վ էր պայմանավորված:

Տես, իրականում դեռ մանկուց արվեստի հետ շատ մեծ կապ եմ ունեցել: Քույրս բալետի պարուհի է, ես Օպերայի շենքում եմ մեծացել և արվեստի համն ու հոտը միշտ զգացել եմ: Սկզբից դաշնամուրի եմ գնացել, նվագել եմ, երգել եմ: Դաշնամուրից հետո պատահականության սկզբունքով ընտրեցի ազգային և փողային գործիքները, և շարունակեցի, բայց դպրոցը, որն անցա, ինձ չէր բավարարում և ես այդ գործիքները սկսեցի յուրովի օգտագործել: Բնավ չեմ ասում, որ առաջինն եմ այդ քայլին գնացել, բայց այն, ինչ այսօր անում եմ, ես եմ:
Մի խոսքով, գործիքների ընտրությունը պատահականություն էր, և այժմ քաջ գիտակցում եմ, որ անկախ նրանից, թե ինչ գործիք կընտրեի, կգտնեի ինձ, այդ հային, այդ աշխարհի քաղաքացուն (ժպտում է):

 

Մեզ համակարգող է պետք, որն արմատախիլ կանի վատ երաժշտությունը:

 

Հայկ, ուսումդ Կոնսերվատորիայում ես ստացել, այնպես չէ՞: 

Այո, ընդունվեցի Կոնսերվատորիայի ժողովրդական գործիքների բաժին: Վատ ուսանող եմ եղել (ծիծաղում է), քանի որ հաճախում էի միայն այն դասերին, որոնք սրտովս էին: Հիշում եմ՝ շատ էր պատահում, որ ջազ վոկալիստների հետ դասի նստեի, որ լսեմ Մարտին Վարդազարյանին: Մասնագիտական դասերից գուցե և բացակայեի, բայց պարոն Վարդազարյանին պետք է լսեի, տեսնեի և շփվեի նրա հետ. այդ տեսակ մարդկանց հետ շփումից մեծ բավականություն էի ստանում:

 

Եթե շատ մեծ գումարներ վաստակելու ձգտումդ գեթ մի պահ կողքի դնես, կհասկանաս, որ որակ մատուցելը կոմերցիոն նպատակից կարևոր է:

 

Վստահաբար կարող եմ ասել, որ մաքսիմալ շատ եմ վերցրել դասախոսներիցս, սպունգի նման կլանել եմ ինֆորմացիան: Խնդիրը միայն նրանում էր, որ յուրաքանչյուր դասախոս իր մոտեցումն ուներ, բայց հերիք է վստահեր քեզ՝ կբացեր սիրտը և կսովորեցներ այն ամենը, ինչի կարիքը դու հիրավի ունես (ժպտում է): 

Երաժշտական փորձիցդ կպատմե՞ս:

Հա, 2010 թ. Նորայր Քարտաշյանի “Van Project”-ում էի նվագում: Շատ բան եմ սովորել այդ տարիներին, շատ համերգների եմ մասնակցել: Առաջին անգամ հենց խմբի կազմում եմ Արևմտյան Հայաստան ոտք դրել և գրեթե բոլոր քաղաքներում եղել եմ: Լավ փորձ էր ինձ համար, քանի որ նոր մշակույթի, համշենահայերի հետ եմ ծանոթացել և մինչև կյանքիս վերջ ազդված կլինեմ այն ամենով, ինչ տեսել եմ այդ ուղևորության ընթացքում:

Հմ (մտածում է), ավելի ուշ՝ 2011 թ. ստեղծվեց “Room 118” խումբը:

Անվան ընտրությունը պայմանավորված էր նրանով, որ Կոնսերվատորիայի 118-րդ սենյակում էինք փորձեր անում, նկուղային հարկում էր այդ սենյակը: Ամենայն անկեղծությամբ եմ ասում, մենք ապրում էինք այնտեղ և “Room 118”-ն ուղղակի խումբ չէր: Խմբում Արթուր Մարգարյանը, վիբրոֆոն էր նվագում, Արման Փեշտմալջյանը՝ ստեղնաշարային գործիքներ, Մովսես Էբեջյանը՝ հարվածային գործիքներ, իսկ Արեգ Սուքիասյանը՝ բաս-կիթառ: Հավաքվում էինք այդ սենյակում և ապրում, օրվա շատ քիչ մասն էինք երաժշտությամբ զբաղվում, սակայն մեզ մոտ շատ լավ էր ստացվում, քանի որ մի ալիքի վրա էինք (ծիծաղում է): Գիտես, ես մի պարզ ճշմարտություն բացահայտեցի իմ համար՝ որպեսզի խումբը երկար տարիների կյանք ունենա, դուք պետք է իրար լավ հասկանաք, պետք է միևնույն ուղղությամբ շարժվեք և մեկ ընդհանուր նպատակին ծառայեք:

1 12 960x546 - Զրուցեցինք Հայկ Կարոյի Կարապետյանի հետ

Իսկ “Goght”-ն ինչպե՞ս հիմնադրվեց:

2012թ. գնացի բանակ: Քաջ գիտակցում էի, որ “Room 118”-ը  չի «ապրելու», քանի որ ժամանակը փոխում է մարդկանց և բացի այդ մեզանից յուրաքանչյուրն արդեն ուրիշ գործով էր զբաղված: Բանակից վերադարձա ու ընկերներիս հետ միավորվեցինք ու սկսեցինք նվագել հայկական երաժշտություն: Նարեկը թավջութակ է նվագում, Ստեփանը՝ հարվածային գործիքներ , Զարեհը՝ թառ, իսկ Արմանը ստեղնաշարային գործիքներ: Մեզ դուր եկավ, զիլ էր հնչում: 2014 թ. էր, որ ստեղծվեց “Goght”-ը:

 

Մարդը կարող է երաժշտության օգնությամբ բուժվել:

 

Այսօր վստահ եմ, որ եթե խելացի գործենք, խումբը երկար տարիների կյանք կունենա:
Սկսեցինք նվագել Երևանում, ավելի ուշ դրսում՝ Կորեայում, Չինաստանում, Ռուսաստանում ենք նաև ելույթ ունեցել:  Ռուսաստանում այնպիսի մի ակումբում ենք նվագել, որտեղ միայն ջազ էր հնչում. շատ վաղուց այդ նույն ակումբում Վահագն Հայրապետյանի ու Արմեն Հյուսնունցի հեմ եմ ելույթ ունեցել: Տղեքի հետ հայկական ֆոլկ երաժշտությամբ ներկայացանք և սիրվեցինք հանդիսատեսի կողմից:

Կհավատաս, առաջին անգամ այդ ակումբում եմ լսել լռության «ձայնը»: “Goght”-ի ելույթի ժամանակ լռություն էր տիրում, մարդիկ հաճույք էին ստանում:

Անվան ընտրությունն ինչո՞վ էր պայմանավորված:

Գողթն գավառի անունից է ծագել: Ասում են, որ այդ գավառում ապրել են պատմիչներ, որոնք իրենց երգերի միջոցով մարդկանց տեղ են հասցրել այդ ժամանակների հայաստանյան մշակույթը, պատմել են սովորույթների և ավանդույթների մասին: Գիտես, Արևմտյան Հայաստանում մինչ օրս էլ այդ մշակույթը կա, և շատ մարդիկ երգերով են ասում իրենց ասելիքը: Ես վստահ եմ, որ եթե չիմանաս պատմությունդ չես հասկանա, օրինակ նույն Jay-Z-ն ով է, և ինչ է ասում: Ես վստահ եմ, որ միայն ինքդ քեզ, քո արմատները ճանաչելով կարող ես հասկանալ մյուսներին:

Այսօր մենք շարունակում ենք լավագույն ավանդույթները և փորձում ենք “Goght”-ի օգնությամբ պատմություններ պատմել:

Կարծում եմ` հաջողված պրոեկտ է, քանի որ շատ մեծ էներգիա դեռ չենք ներդրել, բայց մարդիկ այն գիտեն և շատ են սիրում:

Մի բան էլ եմ ուզում ասել, որ ես «Գողթի» երաժիշտ եմ, այսինքն՝ խումբը ղեկավար չունի,  հստակ աշխատանքի բաժանում կա և ամեն մեկս մեր լուման ունենք խմբի հաջողության հարցում: Ես ու տղեքը գիտակցում ենք, որ ամեն ինչի հիմքում մարդկային պարզ ու անկեղծ շփումն է:

Երևանը, և այն քաղաքը, որտեղ ժամանակի այս կամ այն պահին բնակվում ես, կարող է ոգեշնչման աղբյուր հանդիսանալ և կարող է օգնել քեզ, որ ստեղծագործես:

Հայկ, առանց բառերի դժվա՞ր չէ ասելիքը տեղ հասցնել: 

Իհարկե դժվար է, բայց մետաղադրամը երկկողմանի է: Ես կարծում եմ, որ երբեմն բառերը սահմանափակում են ասելիքդ: Մեղեդիով լրիվ ուրիշ բան ես ցանկանում պատմել, գործիքային երաժշտությունով կարող ես հասնել մի կետի, որը պրիմիտիվ չէ, սակայն միևնույն ժամանակ շատ մատչելի է: Դու այս դեպքում հաղթող ես և կարող ես լայն զանգվածներին պատմություններ պատմել, և այստեղ անգամ լեզու հարկավոր չէ, քանի որ ամեն ազգի ներկայացուցիչ այդ երաժշտությունը յուրովի է զգում ու ընկալում, այսինքն դու մարդկանց ազատություն ես տալիս, թողնում ես, որ ապավինեն իրենց երևակայությանը:

Հանդիսատեսի հետ ամենատպավորիչ հանդիպման մասին կպատմե՞ս: 

Հա, Գերմանիայի հանդիսատեսն էր: Առաջին անգամ էր, երբ բեմի վրա արտասվել եմ, ծափերի ձայնից մարմնովս սարսուռ անցավ: Բեմի վրա ինձ միշտ ինչպես ձուկը ջրում եմ զգացել, բարևել եմ, խոսել եմ ունկնդրիս հետ, բայց սա ուրիշ պատմություն է: 2015 կամ 2016 թ. էր, ուղևորվեցինք Գերմանիայի Հոֆհայմ քաղաք:

Հիշում եմ, երբ տեղ հասանք, մեզ անհամբեր սպասում էին: Շատ լավ վերաբերմունքի արժանացանք, իրոք արտիստ էինք մեզ զգում: Որոշ մարդիկ տեղանքն էին ցույց տալիս, մյուսները՝ ճամպրուկներն էին տանում: Նայում ու զմայլվում էի, մտածում էի, ինչ զիլ է ամեն ինչ բարձր մակարդակով է կազմակերպված: Բացի այդ, մեկ տարի առաջ մեզ ծրագիրն էին ուղարկել, որ որոշենք, թե ուր ենք ցանկանում գնալ և ինչ ենք ցանկանում տեսնել:

ZN6A0668 min 960x1440 - Զրուցեցինք Հայկ Կարոյի Կարապետյանի հետ

Քաղաքում մի եկեղեցի կար, այնտեղ էինք նվագելու, հին ու շատ գեղեցիկ եկեղեցի էր: Ժամը 7-ին էր մեր ելույթը ու հիշում եմ՝ 7-ին հինգ էր պակաս, բայց ձայն չկար. հայերս սովոր ենք չէ աղմուկ-աղաղակին (ծիծաղում է): Վարագույրը հետ տարա, որ նայեմ, մեկ էլ տեսնեմ 500 գերմանացի լուռ սպասում է, թե երբ ենք բեմ դուրս գալու:

Հեռախոսները անջատել էին ու սպասում էին, թե երբ են լավ երաժշտություն լսելու, այսինքն նրանք գիտակցում էին, որ իրենց ոչինչ չպետք է խանգարի: Համերգի վերջում էլ ծափերի տարափ էր և սա այն դեպքն էր, որ ինչքան էլ ուզում ես ուժեղ տղա եղի, չես կարող զսպել զգացմունքներդ: Դե ես էլ չդիմացա ու լաց եղա…

 

Յուրաքանչյուր դասախոս իր մոտեցումն ունի, բայց հերիք է վստահի քեզ՝ կբացի իր սիրտը և կսովորեցնի այն ամենը, ինչի կարիքը դու հիրավի ունես:

 

Ուզում եմ, սակայն, նշել, որ Հայաստանում էլ են լինում այս տեսակ իրավիճակներ: Մեր հայ հասկացող հանդիսատեսը այնքան լավն է, այնքան հաճելի: Անգամ այդպիսի մի գործ ունեմ, կոչվում է «Դզումա, որ դզումա»: Մեր հանդիսատեսի մասին է (ժպտում է):

Մի խոսքով, հայ հանդիսատեսի հետ ոչ ոքի չեմ համեմատի:

Իսկ կարիերայիդ ամենահեղափոխական պահը, ո՞րն էր:

Մի քանիսին են եղել: Նախ նշեմ, որ քաղաքականության հետ ընդհանրապես կապ չունեմ ու շարունակեմ ասելիքս:

Հեղափոխության օրերին Մոսկվա կինոթատրոնի հրապարակում նվագում էինք: Ուզում եմ շեշտել, որ գնացել էինք ոչ թե նվագելու, որ այս կամ այն թեկնածում ընտրվեր կամ մերժվեր, այլ պարզապես մեր հայերի համար նվագելու: Պարկապզուկով նվագում էի “Your song” կատարումը: Սովորաբար աչքերս փակ եմ նվագում, բայց այդ օրը բացեցի ու նայեցի մարդկանց աչքերի մեջ: Ապշած էի, այնքան ուժ կար հայերիս աչքերում, որ հասկացա՝ ջանքերս իզուր չեն և ես լավ գործ եմ անում: Այդ օրը շատ բան փոխվեց ներսումս, այդ օրը ես իրոք հեղափոխվեցի:

Մյուս պատմությունն էլ Բաթումում եղավ: Գնացել էի Ռոբերտ Գլասփերի համերգին և այնտեղ առաջին շարքերում կանգնած հասկացա, որ կարող եմ այդ հեղինակավոր երաժիշտների գործերը կատարել, քանի որ շատ եմ սիրում և շատ եմ նրանց գործերն ուսումնասիրել:

Եթե կոպիտ համեմատություն անեմ՝ աշխարհի հավաքականը՝ Քրիստիան Սքոթը, Գլասփերը, Թերաս Մարտինը  և շատ ու շատ մեծեր եկել էին Բաթում ելույթ ունենալու: Մի պահ եղավ, երբ Գլասփերը նայեց ինձ: Չէի հավատում, կողքերս էի նայում, որ հասկանաում, թե ում է ուղված նրա հայացքը: Գլասփերը ինձ մատնանշեց ու չեմ կարող բացատրել, թե հետս ինչ կատարվեց: Ձեռքս գրպանս տարա, հանեցի սկավառակս ու մեկնեցի նրան: Մարդիկ սկսեցին ծափ տալ: Անվտանգության աշխատակիցը գլխով հասկացրեց, որ չի կարող փոխանցել Ռոբերտին, բայց Գլասփերը նշան արեց, որ վերջինս վերցնի սկավառակը և իրեն տա: Դեռ ձայն չկա նրանից (ժպտում է), բայց այն, ինչ այդ օրն ապրեցի, անբացատրելի էր: Հա, ի դեպ, երկրորդ՝ ” The City of Inspirations” սկավառակիս մասին է խոսքը:

Հայկ, երկու սկավառակ ունես, այնպես չէ՞:

Այո, առաջինը՝ “After Our Era”-ն է, իսկ երկրորդը՝ “The City of Inspirations”-ը:

Երկրորդ սկավառակս մի առանձին գաղափար է, մի առանձին պատմություն է: Այդ անունով ինստագրամում էջ էլ ունեմ, որտեղ սեփական գործերս, նկարներս եմ տեղադրում ու դրանցով փոխանցում եմ հոգեվիճակս: Գաղափարը նրանում է, որ Երևանը, և այն քաղաքը, որտեղ ժամանակի այս կամ այն պահին բնակվում ես, կարող է ոգեշնչման աղբյուր հանդիսանալ և կարող է օգնել քեզ, որ ստեղծագործես:

Անգլերեն անունների ընտրությունն էլ պայմանավորված է նրանով, որ արտասահմանում էլ ինձ ճանաչեն: Հա՛, ես հեռավոր նպատակներ ունեմ (ժպտում է):

 

Օրվա շատ քիչ մասն էինք երաժշտությամբ զբաղվում, սակայն մեզ մոտ շատ լավ էր ստացվում, քանի որ մի ալիքի վրա էինք:

 

H2B նախագծից կպատմե՞ս: 

2016 թ. Բագրատ Տերտերյանի հետ հիմնեցինք H2B պրոեկտը: Անվան ընտրության մասին երկար չենք մտածել, ուղղակի վերցրեցինք մեր անունների առաջին տառերը և այն H2B անվանեցինք:

Ասեմ, որ սա էլեկտրո երաժշտության առաջին փորձերս էին: Սկզբում միայն ես ու Բագրատն էինք, սակայն ավելի ուշ մեզ միացավ “Dorians” խմբի նախկին անդամ Արման Փահլևանյանը: Այստեղ նվագեցինք, սիրվեցինք, իսկ ավելի ուշ ելույթ ունեցանք նաև Մոսկվայի՝ 5000 հոգանոց ակումբներից մեկում: Այժմ պրոեկտը դադարեցված է, բայց չենք բացառում, որ դրա շրջանակներում կամ այլ պրոեկտների կազմում միասին կնվագենք:

18 960x546 - Զրուցեցինք Հայկ Կարոյի Կարապետյանի հետ

Այս թեմայի մեջ նշեմ, որ մասնակցել եմ ժամանակակից էլեկտրո արվեստին նվիրված Dzen պրոեկտի երկրորդ միջոցառմանը, բացումն եմ արել: Բացի այդ նոյեմբերի 23-ին Յան Բլումքվիսթի համերգին երկու ժամ line up-ում լայվ էլեկտրո երաժշտություն եմ նվագել: Սա շատ մեծ փորձ էր ինձ համար (ժպտում է):

Հայկ, իսկ առաջարկ –պահանջարկ օրենքի մասին ի՞նչ կասես:

Մեր ցավալի կողմերից է, բայց շատ հեշտ լուծվող հարց է: Ես կարծում եմ, որ երաժշտությունը, ինչքան էլ որ կոպիտ է հնչում, սուրբ բան է, և դրա նպատակը մարդկանց լավ էմոցիաներ փոխանցելն է, և ասեմ, որ մարդը կարող է երաժշտության օգնությամբ բուժվել: Օրինակ, այս տեսակ բուժիչ հատկություն ունի Արվո Պյարտի երաժշտությունը: Հա, հա ամենայն լրջությամբ եմ ասում՝ արտասահմանում կան հիվանդանոցներ, որոնք որոշակի ժամերին հիվանդների համար Արվո Պյարտ են միացնում, որ վերջիններս իրենց լավ զգան:

Անորակ երաժշտությունը նեղ մասսաների համար պետք է գոյություն ունենա և լայն տարածում չպետք է ձեռք բերի: Գիտես տանը հեռուստացույց չունեմ և շխատում եմ չդիտել, քանի որ խնայում եմ նյարդերս:

 

Միայն ինքդ քեզ, քո արմատները ճանաչելով կարող ես հասկանալ մյուսներին:

 

Կարծում եմ, որ այս հարց պետք է պետական մակարդակով լուծվի: Ես կարծում եմ, որ մենք մշակույթի նախարար չպետք է ունենանք, մեզ ուղղակի լավ իվենթ մենեջեր է հարկավոր, որը հասկանում է Բախից և միևնույն ժամանակ՝ Քենդրիկ Լամարից: Արվեստը մշակույթ չպետք է ունենա, հասկանո՞ւմ ես, քանի որ մշակույթն ավելի նեղ հասկացություն է: Մեզ համակարգող է պետք, որն արմատախիլ կանի վատ երաժշտությունը (ժպտում է): 

Իսկ դու այս խնդրի հետ առնչվե՞լ ես:

Այո իհարկե, ծրագրեր եմ ներկայացրել, ասել եմ՝ գումար չեմ ցանկանում, ուղղակի ուզում եմ գնանք մետրոյում նվագենք կամ խնդրել եմ, որ լավ տեխնիկա դնեն դրսում, որ նվագենք ու մարդկանց ուշադրությունը հրավիրենք լավ, որակյալ երաժշտության վրա: Ցավալի է, որ զբոսաշրջիկները փողոցում անպետք երաժշտություն են լսում և ձայնագրում են ու “Armenian Music” հեշթեգով կիսվում են մյուսների հետ: Ամեն անգամ այդ հեշթեգով այնպիսի տեսագրություններ են աչքովս ընկնում, որ երբեմն խոսելու ունակությունս եմ կորցնում: Բա դա՞ է հայկական երաժշտությունը…

օկ 960x546 - Զրուցեցինք Հայկ Կարոյի Կարապետյանի հետ

Շատ, նորից եմ ասում, շատ կարևոր է անգամ երթուղայիներում հնչող երաժշտությունը, քանի որ անգամ տրանսպորտում կարող է ճաշակ ձևավորվել:

Ասում են՝ ժողովուրդն ինչ ցանկանում է, դա էլ ստանում է: Նման բան չկա, ասողները ստում են: Ժողովուրդը կլսի այն, ինչ տաս, ու եթե շատ մեծ գումարներ վաստակելու ձգտումդ գեթ մի պահ կողքի դնես, կհասկանաս, որ որակ մատուցելը կոմերցիոն նպատակից կարևոր է: Հայերիս մասին պետք չէ վատ խոսել, քանի որ մենք շատ տաղանդավոր և զորեղ ազգ ենք ու լավը վատից հաստատ կտարբերենք:

Իսկ ինչ ես կարծում, այս խնդրի հետ միայն Հայաստա՞նն է բախվել: 

Ոչ, իհարկե, ոչ, սա ամբողջ աշխարհի խնդիրն է: Օրինակ ծիծաղելի է, բայց մեկ-մեկ հետևում եմ, թե ինչ է անում նույն ինքը Քանյե Ուեսթը ու զարմանում եմ: Գիտես, Քանյեն ուղղակի խամաճիկ է ուրիշի ձեռքերում, և եթե աշխարհի տերերը նրան ասեն, որ այս կամ այն բանը պետք է անի, նա կանի, հաշվի չառնելով, որ իր արարքը դեգրադացնում է մի ամբողջ ազգ: Այս խնդիրը միշտ եղել է ու կլինի: Կար ժամանակ, երբ Բախն արգելված էր, քանի որ մարդիկ նրա երաժշտությունից իրենց լավ էին զգում, իսկ երբ մարդն իրեն լավ է զգում, բացի հացի փող աշխատելուց, ուրիշ բաների մասին էլ է մտածում, այսինքն՝ զարգացնում է իր ինտելեկտուալ կարողությունները, սկսում է մտածել:

 

Ես Օպերայի շենքում եմ մեծացել և արվեստի համն ու հոտը միշտ զգացել եմ: 

 

Հայկ,  ի՞նչ երաժշտություն ես լսում:

2009 թ. ծանոթացա Մեծ Հայքի Նարեկի հետ և նա ինձ ռեփի հետ ծանոթացրեց: Նարեկը մտերիմ ընկերներիցս է և լուրջ ազդեցություն ունի երաժշտությանս վրա: Նախքան նրան հանդիպելը, ռեփ չէր լսում, քանի որ չէի հասկանում: Բայց Նարեկից հետո շատ բան փոխվեց: Հիփ հոփ մշակույթը շատ հետաքրքիր է, քանի որ վերջինս սովորացնում է, որ պետք է ապրես այն, ինչի մասին պատմում ես, պետք է անկեղծ լինես, որ ասելիքդ տեղ հասնի:
Դասական երաժշտություն եմ շատ լսում, երբ ցանկանում եմ ամեն ինչից կտրվել, Արվո Պյարտ եմ լսում:

Մի խոսքով, ամեն ինչ էլ լսում եմ, քանի որ երաժիշտը պետք է ամեն ինչից գաղափար ունենա:

14 1 960x546 - Զրուցեցինք Հայկ Կարոյի Կարապետյանի հետ

Ասում են, որ արտիստը պետք է խիզախ լինի: Հայկ, խիզա՞խ ես:

Այո, շատ և կարող եմ ասել, թե ինչու: Կյանքիս ամենավճռորոշ փուլում՝ 16 տարեկանում հանդիպեցի մի աղջկա, որը համաձայնվեց կինս դառնալ և եկող տարի լույս աշխարհ կգա մեր առաջնեկը: Նա իմ թևութիկունքն է, նա ամեն ինչ բալանսի է բերում, քաջալերում է ինձ, բայց միշտ անկեղծ է, միշտ անկեղծ խորհուրդներ է տալիս: Նա իմ ամենամտերիմ ընկերն է:

Ամուսնությունը խիզախություն է պահանջում և ես ուրախ եմ իմ խիզախ քայլի համար:

 

Այն, ինչ տեղի է ունենում իմ կյանքում, շատ է ազդում երաժշտությանս վրա:

 

Հայկ, ամենալավ խորհուրդը որ ստացել ես, ո՞րն էր:

Չեմ հիշում, թե ով է ինձ այդ խորհուրդը տվել, բայց ասել է, որ երբեք և ոչ մի դեպքում ինքս ինձնից չփախչեմ, անեմ այն, ինչ ցանկանում եմ, անգամ եթե միայն մեկ ունկնդիր ունենամ:

Ես հետևեցի այս խոսքերին և այսօր լավ հասկանում եմ այդ բառերի կարևորությունը: Այո, ես սկսել եմ  մեկ հոգու համար նվագել, բայց այսօր շատ ու շատ մարդիկ են ունկնդրում ինձ: Շատերն են այսօր գրում ու հետաքրքրվում իմ ապագա անելիքների մասին, խորհուրդներ տալիս, որոնց ես իհարկե հետևում եմ և հույս ունեմ, որ այդ շփումը միշտ կլինի: Ես շատ, շատ եմ կարևորում այդ փոխադարձ կապը:

վեռջ 960x546 - Զրուցեցինք Հայկ Կարոյի Կարապետյանի հետ

Իսկ դու ի՞նչ խորհուրդ կտաս սկսնակներին:

Ես կասեի այն, ինչ ժամանակին ինձ են ասել՝ ամենակարևորը չխաբել մարդկանց, քանի որ սուտը վաղ թե ուշ ջրի երես է դուրս գալու: Չխաբել, ճանաչել նախևառաջ ինքդ քեզ. դու պետք է հասկանաս, թե ով ես այն պահին, երբ ինչ-որ բանի ծնունդ ես տալիս, պետք է շատ աշխատես, շատ աշխատասեր լինես:

Վերջերս Համասյանից խորհուրդ հարցրեցի, քանի որ ես վստահ եմ, որ անկախ նրանից, թե ումից խորհուրդ կհարցնես, Տիգրանից միշտ, միշտ պետք է հարցնել ու հետևել նրա խորհուրդներին, անկախ նրանից, թե ինչ մասնագիտության տեր մարդ ես: Համասյանի խոսքերից ամենաշատը տպավորվել է այն, որ պետք է քրտնես, ամեն ինչում, ամեն գործում պետք է այնքան աշխատես, որ քրտնես: Ուստի կասեմ՝ եղիր աշխատասեր և անկեղծ, շատ անկեղծ՝ դրանից սիրուն բան չկա:

 

Զրուցեց՝ Մարիամ Սուքիասյանը
Լուսանկարները՝ Լուսինե Գրիգորյանի

Կարդացեք նաև՝

#ՆստեցինքԽոսեցինք Նարինե Դովլաթյանի հետ

#ՆստեցինքԽոսեցինք Տիգրան Սուչյանի հետ

#ՆստեցինքԽոսեցինք Արտյոմ Մանուկյանի հետ

#ՆստեցինքԽոսեցինք Արեգ Բալայանի հետ

#ՆստեցինքԽոսեցինք Տաթև Հովակիմյանի հետ

#ՆստեցինքԽոսեցինք Արշալույս Հարությունյանի հետ

#ՆստեցինքԽոսեցինք Ամիրյան Միշի հետ

#ՆստեցինքԽոսեցինք Միքայել Արամյանի հետ

#ՆստեցինքԽոսեցինք ուկրաինական Harper’s Bazaar-ի խմբագիր Անտոն Երեմենկոյի հետ

 

 


Ինտերակտիվ թատրոն. [զրույց Փոփոխությունների թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար Հայկ Սեկոյանի հետ]

5 ներկայացում, որ կարող եք դիտել Գ. Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնում

Կիրովականի Տիկնիկայինից՝ Կինոռոսիայի բեմ. «Լավ էլի»-ի երգածն ու ապրածը. Մհեր Մանուկյան

Արժևորող և մոտիվացնող ուսուցչի որակները. Մելինե Գրիգորյան [հարցազրույց]

Հայաստանի պետական սիմֆոնիկ նվագախմբի 15-րդ հոբելյանական համերգաշրջանին ընդառաջ…[հարցազրույց]

Զրույց «Այն եզդի կնոջ ճամպրուկը» գրքի հեղինակ Թերեզա Ամրյանի հետ

[Զրույց] «Հուշեր մայրիկի և արտիստուհու մասին». պատմում է Ֆլորա Մարտիրոսյանի դուստրը

Վանաձորի մայր թատրոնի նոր նախագիծը. «Թատրոնն էկրանին» [հարցազրույց]

10 բյութի-խորհուրդ FASHION DRUG Անահիտ Ղազարյանից

Made In Kurtan. բրենդ, որը մեկ օրում գրավեց համացանցը [հարցազրույց]

Ինչպե՞ս և ինչու՞ տեսակավորել աղբը. [Զրուցել ենք Արգիշտի Դարբինյանի հետ]

Արցախի հանրային ռադիոն՝ պատերազմի օրերին ու պատերազմից հետո [Պատմում է Անի Մինասյանը]

Ատոմ Էգոյանի հարցազրույցը իր վերջին՝ «Պատվավոր հյուր» ֆիլմի մասին

Քիչ հայտնի «Զարթիր Լաո». մի օրօրոցայինի պատմություն… [Պատմում է Անի Հակոբյանը]

Զրուցել ենք «Արցախ» երգի մասին. [Սևակ Խանաղյանի, Սոսի Խանիկյանի ու Արա Ղազարյանի հետ]

Մեր տղերքի սիրած երգերը. Պատմում է Գուսան Հայկազունը